Written by GUS
 |
| Αφιερωμένο στη γυναίκα μου Lia, a Stone Roses fan... |
Είναι δυνατόν μια συναυλία με κάκιστο ήχο, που απέτυχε οργανωτικά και τεχνικά, να θεωρείται ορόσημο της σύγχρονης μουσικής ιστορίας;;;
Αν μιλάμε για τη συναυλία των Stone Roses στο Spike Island το 1990, ε τότε ναι, ναι και μόνο ναι! Μόνο μια απάντηση υπάρχει, όταν μιλάμε για τη συναυλία που χαρακτηρίστηκε ως "το Woodstock της indie μουσικής σκηνής του Μanchester" ή αλλιώς τη "συναυλία της μέρας που ξεκίνησαν τα `90s"! Τη συναυλία που σύμφωνα με το θρύλο ώθησε τα μέλη των Oasis, των Puressence, των Verve και των Ride, που την παρακολούθησαν ως πιτσιρικάδες στο κοινό, να κάνουν συγκροτήματα!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...
1989: Οι Stone Roses, μια άγνωστη μικρή μπάντα, τα μέλη της οποίας έγραφαν με σπρέι το όνομα του συγκροτήματος σε τοίχους του Manchester, ως φθηνή αλλά αποτυχημένη διαφήμιση, βγάζουν το ομώνυμο ντεμπούτο album τους, σαρώνοντας τα charts και ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς, που τους βαπτίζουν...
...group της χρονιάς και βασιλιάδες του ανερχόμενου indie μουσικού κινήματος που έμεινε γνωστό, ως σκηνή του Manchester ή "Madchester" και περιελάμβανε τους Happy Mondays (για τους οποίους αναφερθήκαμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας όπως μπορείτε να δείτε κάνοντας click εδώ), τους James (click εδώ), τους Charlatans, τους Inspiral Carpets κ.α
...group της χρονιάς και βασιλιάδες του ανερχόμενου indie μουσικού κινήματος που έμεινε γνωστό, ως σκηνή του Manchester ή "Madchester" και περιελάμβανε τους Happy Mondays (για τους οποίους αναφερθήκαμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας όπως μπορείτε να δείτε κάνοντας click εδώ), τους James (click εδώ), τους Charlatans, τους Inspiral Carpets κ.α
1990: Σε ένα κολοσσιαίο project, οι Stone Roses αποφασίζουν να ηγηθούν ενός rave-indie festival μπροστά σε ένα κοινό σχεδόν 30.000 ανθρώπων. Τόπος αυτής της φαραωνικής (για τα δεδομένα μιας indie μπάντας) συναυλίας το Spike Island, ένα νησί πρώην βιομηχανικός χώρος και τόπος απόθεσης τοξικών αποβλήτων, έρημο από κατοίκους και γεμάτο ερειπωμένα εργοστάσια χημικών!
Πριν την εμφάνιση των Stone Roses προηγήθηκαν διάφοροι DJs, παίζοντας επί ώρες rave και dance sets, για την προθέρμανση του κοινού. ΄Ολη αυτή η μίξη παραισθησιογόνων ναρκωτικών ουσιών και χημικών από τα εργοστάσια, σε συνδυασμό με τα beat της rave μουσικής δημιούργησε μια βαριά, σχεδόν μυστικιστική, ατμόσφαιρα, που κορυφώθηκε όταν αργά, μετά τη δύση του ηλίου, ήρθε η ώρα να εμφανιστούν οι Stone Roses:
Ο τραγουδιστής τους Ian Brown εμφανίστηκε στη σκηνή, μπροστά σε 30.000 περίπου "ecstasy-ασμένους" ανθρώπους, κρατώντας μια τεράστια φουσκωτή υδρόγειο, σαν σημειολογικά να δήλωνε ότι εκείνη τη στιγμή κρατούσε τον κόσμο όλο στα χέρια του και με την επιβλητική του παρουσία μάγεψε το κοινό, όπως ένας σύγχρονος σαμάνος-γκουρού της φυλής των indie, ένας σύγχρονος indie Jim Morrison...
Η συναυλία θεωρήθηκε μια μεγάλη αποτυχία, οργανωτικά και τεχνικά, αφού λόγω των εγκαταστάσεων και του αέρα που φύσαγε κόντρα στη σκηνή, ο ήχος απομακρυνόταν από τους θεατές, αντί να φτάνει σε αυτούς. Το πιθανότερο είναι ότι καλύτερα, από όσους πήγαν στη συναυλία, άκουσαν τη μουσική οι κάτοικοι των γειτονικών περιοχών του Spike Island, οι οποίοι σίγουρα "την άκουσαν" καλά εκείνη την μέρα, αφού ο αέρας, εκτός από τον ήχο, θα τους μετέφερε και το "παραισθησιογόνο νέφος" από τα ναρκωτικά που καπνίστηκαν στο Spike Island, κάνοντάς τους να χαμογελούν χαρούμενοι, χωρίς όμως να ξέρουν το λόγο!!!
Παρ` ότι, λοιπόν, άκουσαν ελάχιστη από τη μουσική που παίχτηκε εκείνο το βράδυ, όσοι βρέθηκαν εκεί λένε ακόμη ότι έζησαν μια μαγική στιγμή, έγιναν κομμάτι της ιστορίας, αφού το γεγονός ξεπέρασε τα όρια μιας συναυλίας και άγγιξε αυτά του μύθου. Λέγεται ότι δεν μαγνητοσκοπήθηκε, αν και κατά καιρούς σχετικό υλικό και video ανεβοκατεβαίνει στο Youtube.
Το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς ξεκίνησε μια δικαστική διαμάχη του συγκροτήματος με την εταιρεία, που κράτησε χρόνια καθυστερώντας την δημιουργία του επόμενου album, το οποίο όταν βγήκε αργοπορημένα δε μπόρεσε να διατηρήσει τους Stone Roses στο βάθρο τους. Γκρίνια και καβγάδες οδήγησαν σύντομα στη διάλυσή τους.
Όμως, σίγουρα, έστω για μια μέρα, οι Stone Roses έγιναν το μεγαλύτερο συγκρότημα στην ιστορία...
Το σίγουρο είναι ότι το θρυλικό γεγονός αποτελεί το θέμα ταινίας που γυρίζεται φέτος και θα προβληθεί το 2013, με σενάριο την ιστορία μιας παρέας που παρακολουθώντας αυτή τη συναυλία εμπνεύστηκε για να δημιουργήσει ένα συγκρότημα (Oasis, Puressence, Verve, Ride που λέγαμε παραπάνω...).
Η Stone-Roses-φρενίτιδα έχει ξεκινήσει ήδη από πέρυσι, όταν επανενώθηκαν μετά από 15 χρόνια και μαθεύτηκε ότι θα περιοδεύσουν ξανά. Μόλις ανακοινώθηκαν οι πρώτες 3 συναυλίες τους στο Manchester για το καλοκαίρι του 2012, τα 225.000 (!) εισιτήρια που βγήκαν προς πώληση εξαφανίστηκαν στον χρόνο-ρεκόρ της... μιας ώρας!!!
Το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς ξεκίνησε μια δικαστική διαμάχη του συγκροτήματος με την εταιρεία, που κράτησε χρόνια καθυστερώντας την δημιουργία του επόμενου album, το οποίο όταν βγήκε αργοπορημένα δε μπόρεσε να διατηρήσει τους Stone Roses στο βάθρο τους. Γκρίνια και καβγάδες οδήγησαν σύντομα στη διάλυσή τους.
Όμως, σίγουρα, έστω για μια μέρα, οι Stone Roses έγιναν το μεγαλύτερο συγκρότημα στην ιστορία...
Το σίγουρο είναι ότι το θρυλικό γεγονός αποτελεί το θέμα ταινίας που γυρίζεται φέτος και θα προβληθεί το 2013, με σενάριο την ιστορία μιας παρέας που παρακολουθώντας αυτή τη συναυλία εμπνεύστηκε για να δημιουργήσει ένα συγκρότημα (Oasis, Puressence, Verve, Ride που λέγαμε παραπάνω...).
Η Stone-Roses-φρενίτιδα έχει ξεκινήσει ήδη από πέρυσι, όταν επανενώθηκαν μετά από 15 χρόνια και μαθεύτηκε ότι θα περιοδεύσουν ξανά. Μόλις ανακοινώθηκαν οι πρώτες 3 συναυλίες τους στο Manchester για το καλοκαίρι του 2012, τα 225.000 (!) εισιτήρια που βγήκαν προς πώληση εξαφανίστηκαν στον χρόνο-ρεκόρ της... μιας ώρας!!!
(για όποιον επιθυμεί, ακολουθεί απόσπασμα από το ντοκιμαντερ "Live Forever" (2003),
με αναφορά στη θρυλική συναυλία...)
(photos taken from "Live Forever " documentary & flickr.com)
κοίτα, εγώ αυτά τα πράγματα δεν τα ξέρω και καλά, αλλά τα πέτρινα ρόδα(σικ) είναι θρυλικά για πολλούς λόγους. ήταν αληθινή μπάντα, τα κάναν σκατά με την εταιρία, πήγαν στα γραφεία με μπογιές και τα κάνανε καλοκαιρινά, μετά τα κάνανε σκατά μεταξύ τους και ΠΑΦ! πάει η σκηνή του μάτζεστα και βουρ για τέκνο και ντιτζέη.τωρα με το ριγιούνιον(σικ2)είναι λογικά όλα αυτά καθώς θεωρούνται θρύλοι. δεν νομίζω ότι θεωρούνται θρύλοι για αυτό το λάιβ, τουλάχιστον εκτός δικών τους συνόρων. Τω΄ρα άμα είμασταν και μεις εκεί, μάλλον θα λέγαμε πόσο γαμώ ήταν η φάση , ασχέτως θυμητικού που μάλλον όλοι θα θυμόμασταν τις μπουρούχες του δίπλα(παντα του δίπλα, εγω μαμα δεν κάνω ναρκωτικά). Κάτι σαν τους παοκτσήδες που δεν βλέπουν ποτέ μπάλα ενα πράμα, αν γίνομαι κατανοητός.
ReplyDeleteΣτα περισσότερα θα με βρεις σύμφωνο.
DeleteΤο σίγουρο είναι ότι αυτοί που πήγαν στη συγκεκριμένη συναυλία έζησαν το δικό τους μύθο, για τους λόγους που εξηγήθηκαν και όχι, φυσικά, λόγω της αξέχαστης εμφάνισης των Roses!
Απ` την άλλη, η χρονική απόσταση, πάντα βοηθά ένα γεγονός να ξεφύγει και λιγάκι από τις πραγματικές του διαστάσεις και να πάρει μεγαλύτερες. Ισχύει ως αξίωμα, πόσο μάλλον για μια μπάντα που έκανε ένα εκρηκτικό ντεμπούτο και είχε πραγματικό ταλέντο, όμως λίγο τα γεγονότα που ακολούθησαν, λίγο το κατώτερο των προσδοκιών 2ο άλμπουμ, λίγο η πρόωρη διάλυσή τους, άφησαν την αίσθηση του ανεκπλήρωτου...
Τώρα, ως προς το reunion, γενικότερα είμαι καχύποπτος και επιφυλακτικός, καθώς συνηθίζεται να καταλήγουν σε κολοσσιαίες αρπαχτές και θα απογοητευτώ να συμβεί και σε αυτούς...Αυτό για το οποίο χαίρομαι είναι που θα ξανακαθίσει στα drums του o αγαπημένος Reni, τον οποίο θεωρώ από τους κορυφαίους ντράμερ, ανεξαρτήτως μουσικού είδους (θα χαρώ να σε βρω σύμφωνο, αν γίνομαι κατανοητός...)
ΥΓ 1: Το σχόλιο για τους μπαοκτσήδες όλα τα λεφτά!
ΥΓ 2: Πιο σικ και από τα 2 (σικ) είναι το "μάτζεστα"!!!
GUS