"Afghanistan - Touch Down In Flight" by Lucas & Salome Augustin: The Human Side of Life

      All of you, who either know us in person or have regularly followed this blog during its first year online, should be aware by now that "Round Up The Usual Suspects" is nothing but our amateur endeavor to post about anything that strikes us or stands out as genuine and intriguing. Today`s post proudly marks our first "journalistic approach" on a subject that is definitely worth sharing on the net with you all. For us, it all started when our friend Nick K. e-mailed us a one-word-message, "Afghanistan", with a link to a short film.

     Ask yourselves what truly comes to mind when you think of Afghanistan: Taliban, war, terrorism, violence, bomb explosions and pictures of military interventionn. As Wikipedia quotes about the country`s recent history: "Three decades of war made Afghanistan one of the world's most dangerous countries, including the largest producer of refugees and asylum seekers", enough years to erase any images of beauty and dignity concerning this country from global memory.

     German journalist, photographer and filmmaker Lukas Augustin, who had lived in Kabul from 2006 to 2008, volunteering for a humanitarian aid organisation, returned to Afghanistan in 2011 with his wife, photographer Salome Augustin and together they co-produced a short film entitled "Afghanistan-TouchDown In Flight". This video, just under six minutes in length, left us speechless and stunned by the power and the beauty of the intimate shots of people and landscape, the images of an Afghanistan so peaceful and different from the one shown by the western media, as well as mesmerised by the original soundtrack composed by Lisa-Maria Puy. We were so emotionally charged that we felt compelled to dig a bit deeper and try to find the story of the people behind it.

    Their rare talent to see beneath the surface was obvious. Their intention was to capture the beauty and the essence of real-life people in Afghanistan, showing the world "...that there is beauty and life in their country that is worth hoping for and not to give up on the future...", as they stated in an interview for the online edition of The AtlanticMagazine. In the same interview they also explained that: "...Afghanistan for most foreigners appears in disguise. Many westerners portray Afghans either as noble savages or evil terrorists. Why is that? In order to portray Afghanistan beyond the surface, or beyond the limited view we have on this country and its people, you need to build trust, and to get this trust you need to get on eye level with the Afghans and show them respect and sometimes just a few gestures of spending time for a few cups of tea. Learning the language during the first two years I lived there was one of the best investments I could make. It opened many homes for us and helped us to understand the views of the people... Many Afghans are disillusioned about the foreign involvement, some are even afraid to meet foreigners because they can make them become a target for the Taliban. So when we met they were often suspicious at first, but after talking with them in their language, they became much more open. Most of the images, we shot as we came across them, because we want to show pictures out of daily life as it is. We didn't want to use a narrator, instead we sometimes ask the people to look into the camera. We wanted the viewer to feel approached by the direct look but to leave it open to everybody to react on that in his own way...".

      This great short film was initially featured in the iPad edition of the Süddeutsche-Zeitung Magazin and the online edition of The Atlantic Magazine and TheWashington Post. It has grown into an enormous internet success, receiving many awards and worldwide media recognition and just recently Salome & Lukas Augustin were nominated for the CNN Journalist Award. The Germany-based filmmaker couple has also founded "Augustin Pictures" production company and has covered stories in Somalia and Congo. Their latest project is "The Hard Places", a documentary about the extraordinary journey of Dr. Tom Little, who was posthumously awarded the Presidential Medal of Freedom by U.S.A. President Obama, the highest honor bestowed upon any U.S. citizen. in recognition of his life’s work and sacrifice in Afghanistan.

     We found all these so intriguing that we decided to get in touch with Lucas & Salome Augustin, so we emailed them and to our surprise they contacted us from Kabul, Afghanistan, where they are currently shooting their latest documentary and they honoured us with their answers to a couple of our questions, exclusively for "Round Up The Usual Suspects":

     Question: We understand that there was enormous feedback and mostly positive reactions. After all this time, do you think that the part of the viewers that were negative about your work are finally convinced that behind this piece of art there was nothing hidden but the best of intentions?

     Answer: I think we got very few negative reactions on this piece. Some people for example didn't like the dolly shots but we used it in a way of having this feeling of a flight through Afghanistan. Other people were upset about the verse from Ecclesiastes that we started the film with saying that we shouldn't use a verse from the Bible in a Muslim context. We believe in the common humanity and that all people are created equal and I think we didn't try to divide the world in good and evil but we wanted to show the human side of Afghanistan that is often neglected in the Western media.

    Question (for Salome): When you finally visited Afghanistan in person, what you saw there, was it different to what Lukas had told you about this country and its people or had he succeeded in being precise in his narrations?

    Answer: I actually arrived a week earlier before Lukas came. I stayed in a very Afghan area and I visited a lot of local families that a friend of Lukas got me in touch with. I think hearing and reading about a place is always different from actually experiencing and seeing it for yourself and going there made my picture of Afghanistan much more complete.

A picture is worth a thousand words. 

Watch the amazing "Afghanistan - Touch Down In Flight" video below. 

IIf for any reason the embedded video is not working, view on Vimeo, by clicking here.

Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.

Δείτε το καταπληκτικό βίντεο "Afghanistan - Touch Down In Flight" παραπάνω.

Αν για οποιονδήποτε λόγο δεν παίζει, δείτε το απευθείας στο Vimeo, πατώντας εδώ.

     Όλοι εσείς, που είτε μας γνωρίζετε προσωπικά είτε έχετε παρακολουθήσει τακτικά αυτό το blog κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της διαδικτυακής του ζωής, θα πρέπει να έχετε αντιληφθεί μέχρι τώρα ότι το “Round Up The Usual Suspects" δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η ερασιτεχνική απόπειρά μας να γράψουμε για οτιδήποτε μας εντυπωσιάζει ή ξεχωρίζει ως πρωτότυπο και ενδιαφέρον. Η σημερινή μας ανάρτηση με υπερηφάνεια σηματοδοτεί την πρώτη μας “δημοσιογραφική προσέγγιση” σε ένα θέμα που σίγουρα αξίζει να μοιραστούμε στο δίκτυο με όλους σας. Για εμάς, όλα ξεκίνησαν όταν ο φίλος μας Nίκος Κ. μας έστειλε με email ένα μονολεκτικό μήνυμα, τη λέξη "Αφγανιστάν", με ένα σύνδεσμο για μια ταινία μικρού μήκους.

     Αναρωτηθείτε τι πραγματικά σας έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεστε το Αφγανιστάν: Ταλιμπάν, πόλεμος, τρομοκρατία, βία, εκρήξεις βομβών και εικόνες στρατιωτικής επέμβασης. Όπως αναφέρεται στην Wikipedia για την πρόσφατη ιστορία της χώρας: "Τρεις δεκαετίες πολέμου έκαναν το Αφγανιστάν μια από τις πιο επικίνδυνες χώρες του κόσμου και την μεγαλύτερη παραγωγό προσφύγων και αιτούντων άσυλο", χρόνος αρκετός δηλαδή, ώστε να σβήσουν οι σχετικές με αυτή τη χώρα εικόνες ομορφιάς και αξιοπρέπειας από την παγκόσμια μνήμη.

    Ο Γερμανός δημοσιογράφος, φωτογράφος και σκηνοθέτης Lukas Augustin, που είχε ζήσει στην Καμπούλ από το 2006 έως το 2008 προσφέροντας υπηρεσίες ως εθελοντής σε μια ανθρωπιστική οργάνωση, επέστρεψε στο Αφγανιστάν το 2011 με τη σύζυγό του, φωτογράφο Salome Augustin και γύρισαν μαζί μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο "Afghanistan-TouchDown In Flight". Αυτό το βίντεο, συνολικής διάρκειας μόλις κάτω από έξι λεπτά, μας άφησε άφωνους και έκπληκτους από τη δύναμη και την ομορφιά των κοντινών πλάνων των ανθρώπων και του τοπίου, των εικόνων ενός Αφγανιστάν τόσο γαλήνιου και διαφορετικού από αυτό που προβάλλεται από το δυτικά μέσα, καθώς επίσης και μαγεμένους από το πρωτότυπο soundtrack που συνέθεσε η Lisa-Μαρία Puy. Νιώσαμε τόσο συναισθηματικά φορτισμένοι που αποφασίσαμε να σκάψουμε λίγο βαθύτερα και να προσπαθήσουμε να βρούμε την ιστορία των ανθρώπων πίσω από αυτή την ταινία.

    Το σπάνιο ταλέντο τους να βλέπουν κάτω από την επιφάνεια ήταν προφανές. Η πρόθεσή τους ήταν να συλλάβουν την ομορφιά και την ουσία της πραγματικής ζωής των ανθρώπων του Αφγανιστάν, δείχνοντας στον κόσμο "...ότι υπάρχει ομορφιά και ζωή στη χώρα τους, τέτοια που αξίζει να ελπίζουν και να μην εγκαταλείψουν για το μέλλον..." , όπως δήλωσαν σε συνέντευξή τους στην διαδικτυακή έκδοση του περιοδικούThe Atlantic. Στην ίδια συνέντευξη εξήγησαν επίσης ότι: "...το Αφγανιστάν στους περισσότερους ξένους εμφανίζεται μεταμορφωμένο. Πολλοί δυτικοί απεικονίζουν τους Αφγανούς είτε ως ευγενείς αγρίους ή ως κακούς τρομοκράτες. Γιατί συμβαίνει αυτό; Για να απεικονιστεί το Αφγανιστάν πέρα από την επιφάνεια ή πέρα από την περιορισμένη άποψη που έχουμε για τη χώρα αυτή και το λαό της, θα πρέπει να οικοδομήσουμε εμπιστοσύνη και για να λάβουμε αυτή την εμπιστοσύνη πρέπει να σταθούμε στο ίδιο ύψος με τους Αφγανούς και να τους δείξουμε σεβασμό και μερικές φορές αρκούν λίγες χειρονομίες ή να ξοδέψεις λίγο χρόνο για μερικά φλιτζάνια τσαγιού. Η εκμάθηση της γλώσσας κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών που έζησα εκεί ήταν μια από τις καλύτερες επενδύσεις που θα μπορούσα να κάνω. Άνοιξε πολλά σπίτια για εμάς και μας βοήθησε να κατανοήσουμε τις απόψεις των ανθρώπων ... Πολλοί Αφγανοί είναι απογοητευμένοι για την ξένη ανάμειξη, κάποιοι φοβούνται ακόμη και να συναντήσουν τους ξένους, επειδή μπορεί να γίνουν στόχοι για τους Ταλιμπάν.

Έτσι, όταν πρωτοσυναντηθήκαμε ήταν συνήθως καχύποπτοι, αλλά στη συνέχεια, μιλώντας μαζί τους στη γλώσσα τους, ανοίχθηκαν περισσότερο. Τα περισσότερα πλάνα τα τραβήξαμε τη στιγμή που τα αντικρίζαμε, επειδή θέλουμε να δείξουμε εικόνες από την καθημερινή ζωή όπως είναι στην πραγματικότητα. Δεν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε αφηγητή, αντί γι`αυτό ζητήσαμε μερικές φορές από τους ανθρώπους να κοιτάξουν απευθείας στην κάμερα. Θέλαμε ο θεατής να νιώσει ότι προσεγγίζεται με αμεσότητα, αλλά ταυτόχρονα ελεύθερα ο καθένας να αντιδράσει σε αυτό, με τον δικό του τρόπο .."

     Αυτή η σπουδαία ταινία μικρού μήκους αρχικά εμφανίστηκε στην έκδοση για iPad της Süddeutsche Zeitung-Magazin και στη διαδικτυακή έκδοση του The Atlantic Magazine και της TheWashington Post. Έχει εξελιχθεί σε μια τεράστια επιτυχία στο ίντερνετ, λαμβάνοντας πολλά βραβεία και παγκόσμια αναγνώριση από τα μέσα ενημέρωσης, ενώ μόλις πρόσφατα οι Salome & Lukas Augustin έλαβαν υποψηφιότητα για το βραβείο δημοσιογραφίας του CNN. Το ζευγάρι σκηνοθετών έχοντας ως βάση την Γερμανία ίδρυσε επίσης την δική του εταιρεία παραγωγής, την "Augustin Pictures" και έχει καλύψει ιστορίες στη Σομαλία και το Κονγκό. Το τελευταίο τους εγχείρημα είναι το "The Hard Places", ένα ντοκιμαντέρ για το ασυνήθιστο ταξίδι του γιατρού Tom Little, στον οποίο απονεμήθηκε μετά θάνατον από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ομπάμα το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, η υψηλότερη τιμή που μπορεί να αποδοθεί σε πολίτη των ΗΠΑ, σε αναγνώριση του έργου και της θυσίας της ζωής του στο Αφγανιστάν.

    Βρήκαμε όλα αυτά τόσο ενδιαφέροντα που αποφασίσαμε να έρθουμε σε επαφή με τους Lucas και Salome Augustin, στέλνοντας τους ένα σχετικό email και μας εξέπληξαν επικοινωνώντας μαζί μας απευθείας από την Καμπούλ στο Αφγανιστάν, όπου αυτή την περίοδο κάνουν γυρίσματα για το τελευταίο τους ντοκιμαντέρ, ενώ μας έκαναν την τιμή να απαντήσουν σε μερικές ερωτήσεις, αποκλειστικά για μας στο "Round Up The Usual Suspects":

    Ερώτηση: Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει τεράστια ανταπόκριση και ως επί το πλείστον θετικές αντιδράσεις. Μετά από όλο αυτό το διάστημα, πιστεύετε ότι το μέρος των θεατών που στάθηκαν αρνητικά στο έργο σας πείστηκαν τελικά ότι πίσω από αυτό την καλλιτεχνική δημιουργία δεν κρυβόταν τίποτε άλλο παρά οι καλύτερες των προθέσεων;

    Απάντηση: Νομίζω ότι είχαμε πολύ λίγες αρνητικές αντιδράσεις σε αυτό το κομμάτι. Σε μερικούς, για παράδειγμα δεν άρεσαν τα dolly shots (σ.σ. dolly shots είναι ο τεχνικός όρος για πλάνα που γυρίστηκαν με κάμερα προσαρμοσμένη πάνω σε κάποιου είδους τροχήλατη κατασκευή, πχ καροτσάκι ή αμαξίδιο, ώστε να καταγράφει ενώ κινείται πάνω σε ράγες) αλλά εμείς τα χρησιμοποιήσαμε με έναν τρόπο που να δίνει την αίσθηση μιας πτήσης μέσα από το Αφγανιστάν. Άλλοι άνθρωποι αναστατώθηκαν για το εδάφιο από τον Εκκλησιαστή με το οποίο ξεκινήσαμε την ταινία λέγοντας ότι δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε ένα εδάφιο από την Αγία Γραφή για μουσουλμανικό περιεχόμενο. Πιστεύουμε στην κοινή ανθρωπότητα και ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι και νομίζω ότι δεν προσπαθήσαμε να χωρίσουμε τον κόσμο σε καλό και κακό, αλλά θέλαμε να δείξουμε την ανθρώπινη πλευρά του Αφγανιστάν, που συχνά παραμελείται στα Δυτικά μέσα ενημέρωσης.

    Ερώτηση (για τη Salome): όταν επισκέφτηκες τελικά το Αφγανιστάν και εσύ η ίδια, αυτό που είδες εκεί ήταν διαφορετικό από αυτό που ο Lukas σου είχε αναφέρει για αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της ή είχε καταφέρει να είναι ακριβής στις αφηγήσεις του;

     Απάντηση: Στην πραγματικότητα κατέφθασα μια εβδομάδα νωρίτερα από τον Lukas. Έμεινα σε μια χαρακτηριστική Αφγανική περιοχή και επισκέφθηκα πολλές ντόπιες οικογένειες με τις οποίες ένας φίλος του Lukas με έφερε σε επαφή. Νομίζω το να ακούς και να διαβάζεις για έναν τόπο είναι πάντα διαφορετικό από το να βιώνεις την πραγματικότητα και από το να τον βλέπεις ο ίδιος και η επίσκεψή μου εκεί έκανε την εικόνα που είχα για το Αφγανιστάν πολύ πιο ολοκληρωμένη.

(photos taken via www.lukasaugustin.de)

"La Dolce Vita" (1960)

-"You know what your problem is? 
You have too much money."

-"And your problem is you don’t have enough..."

(Marcello Mastroianni & Anouk Aimée in Federico Fellini`s "La Dolce Vita", 1960)

                                                

-"Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά σου; 
Έχεις υπερβολικά πολλά λεφτά."

-"Και το δικό σου πρόβλημα είναι πως δεν έχεις αρκετά..."

 (Marcello Mastroianni & Anouk Aimée στο "La Dolce Vita" του Federico Fellini, 1960)

(gif & quote taken from http://iwdrm.tumblr.com)

The 1939/1947 Rolls-Royce Phantom III "Vutotal" Cabriolet by Labourdette

Written by GUS

   Reposted from www.delood.com:
 

   "...The year of 1939 in pre-war Europe, saw the final production year for the Rolls-Royce Phantom III, an automobile which, in its short lifetime, had achieved the status of the ultimate symbol of wealth available to just a small percentage of society.
   In 1947 however, the 1939 model of the car reached new heights of exclusivity when a complete rebuild of the car was undertaken by Parisian architect and master coachbuilder, Henri Labourdette, a commission from New Yorker, Louis Ritter..." 

   Reposted from www.theamazoeffect.blogspot.com:

   "...It was the designer's last and arguably most daring work. He threw out everything but the running gear and rebodied the car in gold-plated-and-brass-adorned aerodynamic bodywork... He also got rid of anything that identified it as a Rolls, save for its mascot and a couple of interior trim pieces. The car takes it's name from the "Vutotal" windscreen, a thick slice of glass that appears to support itself.
     The whole conversion cost $44,000 (equivalent to about $500,000 now) at a time when the average price of a home was about $4,000..."

                                                               

    Αναδημοσίευση από το www.delood.com: 

    "... Το έτος 1939 στην προπολεμική Ευρώπη ήταν το τελευταίο έτος παραγωγής για την Rolls-Royce Phantom III, ένα αυτοκίνητο το οποίο, στη σύντομη ζωή του, είχε επιτύχει το status του απόλυτου συμβόλου του πλούτου που διαθέτει μόνο ένα μικρό ποσοστό της κοινωνίας.
    Το 1947, ωστόσο, το μοντέλο του 1939 έφτασε σε νέα ύψη αποκλειστικότητας όταν ο Παριζιάνος αρχιτέκτονας και τεχνίτης αμαξωμάτων Henri Labourdette ανέλαβε την πλήρη ανακατασκευή του αυτοκινήτου για λογαριασμό του Νεοϋορκέζου Louis Ritter ... "

   Αναδημοσίευση από το www.theamazoeffect.blogspot.com:

   "...Ήταν το τελευταίο και αναμφισβήτητα το πιο τολμηρό έργο του σχεδιαστή. Πέταξε τα πάντα εκτός του σκελετού και ξαναέντυσε το αυτοκίνητο με ένα αεροδυναμικό αμάξωμα διακοσμημένο με επίχρυσες και μπρούτζινες λεπτομέρειες... Επίσης απαλλάχθηκε από οτιδήποτε θύμιζε μια Rolls, εκτός από το σήμα του και κάποια εσωτερικά πλαίσια. Το αυτοκίνητο πήρε το όνομά του από το  παρμπρίζ "Vutotal", ένα χοντρό κομμάτι γυαλιού που φαίνεται σαν να στηρίζεται μόνο του.
      Ολόκληρη η μετατροπή κόστισε $ 44.000 (που ισοδυναμεί με περίπου 500.000 σημερινά δολάρια), σε μια εποχή που η μέση τιμή ενός σπιτιού ήταν περίπου $ 4.000 ... "

(photos taken via  http://glcitymusic.com)

A Clockwork Orange

• Dress: See by Chloé Crepe dress
• Sandals: GivenchyCutout suede sandals 
• Necklace: J.Crew Crystal and resin tile necklace
• Bag: Michael Michael Kors Selma textured-leather tote

 

 (photos taken from net-a-porter.com)

Murphy`s Law of Queues

Murphy`s Law of Queues:

 If you change queues, the one you have left will start to go faster than the one you chose!

                                                                        

Ο Νόμος του Μέρφι για τις Ουρές:

Αν αλλάξεις ουρά, αυτή που άφησες θα αρχίσει να κινείται γρηγορότερα 

από αυτή που διάλεξες!

(gif taken via forgifs.com)

The Fletcher Capstan Table by David Fletcher

   Reposted from  www.dbfletcher.com:

   "The Fletcher Capstan Table

   This unique and amazing table is capable of automatically doubling its seating capacity whilst remaining truly circular in the process. Expansion leaves are stored within the table and are self positioning as the table changes from one mode and appearance to an entirely different one. Operation, which can either be manual or electronic, is a sight to behold and extremely quick.
   Every component used is of the highest quality and designed to last for generations. Tables are made for domestic or harsh marine situations, the quality and method of construction allowing for external positioning on the deck of a yacht."

   Αναδημοσίευση από το www.dbfletcher.com:

   "Το Τραπέζι Fletcher Capstan
   
    Αυτό το μοναδικό και καταπληκτικό τραπέζι έχει την δυνατότητα να διπλασιάζει αυτόματα το μέγεθος και των αριθμό των θέσεων του, παραμένοντας πραγματικά κυκλικό στη διαδικασία. Τα φύλλα του αποθηκεύονται στο εσωτερικό του τραπεζιού και επεκτείνονται, καθώς το τραπέζι μεταφορφώνεται από τη μια εμφάνισή του του σε ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Η διαδικασία, η οποία μπορεί να είναι είτε χειροκίνητη είτε ηλεκτρονική, είναι ένα θέαμα απολαυστικό για παρακολούθηση και εξαιρετικά γρήγορη.
   Κάθε τμήμα του είναι της υψηλότερης ποιότητας και έχει σχεδιαστεί για να διαρκέσει για πολλές γενιές. Τα τραπέζια κατασκευάζονται για οικιακή ή για σκληρές θαλάσσιες συνθήκες, καθώς η ποιότητα και η μέθοδος κατασκευής επιτρέπουν την εξωτερική τοποθέτηση στο κατάστρωμα ενός γιοτ."

(gif taken from  gthegent.com)

The Fear of Turning Into Nothing!

                                             -Τι μας συμβαίνει;;;                                                                               -Με...τατρεπόμαστε σε ...τίποτα!!!

 

(photo taken via tumblr.com)

"From Here To Ear": Rock Birds by Céleste Boursier-Mougenot

   Reposted from  www.xippas.com:

   "Céleste Boursier-Mougenot started his career as a musician... In the early 1990s, he decided to make his music independent by creating installations in places dedicated to contemporary art. By extracting the "musical potential" of various situations and objects, he creates installations where sound and movement merge and that are meant to be using the entire exhibition space, depending on its location, its architecture and its environment. For the artist, these mechanisms and "their installations" are the necessary conditions for the emergence of works of art that live in the present and evolve through their surroundings..."

   "From here to ear" -which started almost 15 years ago and is nowadays presented  in its 16th version - is an inteactive art installation composed of an aviary where 14 electric guitars are installed horizontally and in which the visitor is invited to enter in order to experience the work and consort with the "actors": birds, whose activity generate a musical composition ephemeral and constantly reinvented. Τhe birds fly around, eat seeds placed on instruments or try to create nests on them, unaware of the audio pieces they create, like the guitar solo of the ...Jimi Hendrix of birds in the 00.45 of the video below...

   Αναδημοσίευση από το www.xippas.com:

   "O Céleste Boursier-Mougenot ξεκίνησε την καριέρα του ως μουσικός ... Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αποφάσισε να κάνει τη μουσική του ανεξάρτητη με τη δημιουργία εγκαταστάσεων σε χώρους αφιερωμένους στη σύγχρονη τέχνη. Με την εξαγωγή της "μουσικής δυνατότητας" διαφόρων καταστάσεων και αντικειμένων, δημιουργεί εγκαταστάσεις όπου ο ήχος και η κίνηση συγχωνεύονται και οι οποίες προορίζονται να αξιοποιούν το σύνολο του εκθεσιακού χώρου, ανάλογα με την τοποθεσία του, την αρχιτεκτονική του και το περιβάλλον του. Για τον καλλιτέχνη, οι μηχανισμοί και  "οι εγκαταστάσεις τους" είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάδειξη των έργων της τέχνης που ζουν στο παρόν και εξελίσσονται μέσα από το περιβάλλον τους ... "

     Το "Από εδώ στο αυτί" -που ξεκίνησε σχεδόν πριν από 15 χρόνια και σήμερα πλέον παρουσιάζεται στην 16η εκδοχή της - είναι μια διαδραστική καλλιτεχνική εγκατάσταση που αποτελείται από ένα "πτηνοτροφείο", όπου 14 ηλεκτρικές κιθάρες έχουν τοποθετηθεί οριζόντια και στο οποίο ο επισκέπτης καλείται να εισέλθει προκειμένου να βιώσει το έργο και να συναναστραφεί με τους "ηθοποιούς": πουλιά, των οποίων η δραστηριότητα δημιουργεί μια μουσική σύνθεση εφήμερη και συνεχώς επαναπροσδιοριζόμενη: Τα πουλιά πετούν τριγύρω, τρώνε τους σπόρους που έχουν τοποθετηθεί στα όργανα ή προσπαθούν να δημιουργήσουν φωλιές πάνω τους, αγνοώντας τα ηχητικά αποσπάσματα που δημιουργούν, όπως το σόλο κιθάρας του... Jimi Hendrix των πτηνών στο 00.45 του παραπάνω βίντεο...

(photo taken via tumblr.com)

All in my mind (XIII): Only Lovers Left Alive

Written by GUS

   Well, I have to admit that St Valentine`s Day is not my favourite feast of the year, for all the right or wrong reasons you can think of, but it`s not an occasion to be missed, if one likes to make playlists under any pretext (guilty as charged!). 

   So today we celebrate love by mixing songs about all kinds of love, in any form or shape: love not yet confessed by The Zombies, foolish love by The Monophonics, love and betrayal by The Flock Of Seagulls, tainted love by Softcell and lovemaking by Ian Dury or the Hot Rats. This compilation is also proud to present "our very own" great Greek garage rock band The B-Sides, a punk rock love anthem by Johnny Thunders, as well as a Ramones` corny moment and the compelling but doomed love sung by Nick Cave, amongst others.

As I always do, I have to point out that "... in this blog`s music column a fictional collection is offered, with its cover, fully conceived by me, not for downloading but only for listening (and that`s why it`s entitled "All in my mind"!!!), in the form of a playlist, through the Grooveshark player.

   The speed of transitions from song to song or any "crashes" depend on the speed of your internet connection..."

Just click on "play" and enjoy...

                                                                               

   Λοιπόν, πρέπει να ομολογήσω ότι η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν είναι και η αγαπημένη μου γιορτή του έτους, για όλους τους σωστούς ή λάθος λόγους που μπορείτε να σκεφτείτε, όμως δεν είναι μια ευκαιρία που μπορεί να πάει χαμένη, αν σε κάποιον αρέσει να δημιουργεί μουσικές λίστες με κάθε πρόσχημα (ένοχος, όπως κατηγορούμαι!).

   Έτσι, σήμερα γιορτάζουμε τον έρωτα, επιλέγοντας τραγούδια για κάθε είδους αγάπη: μη εξομολογημένη αγάπη από τους Zombies, ηλίθια αγάπη  από τους Monophonics, αγάπη και προδοσία από τους Flock Of Seagulls, μολυσμένη αγάπη από τους Softcell και ερωτοτροπίες από τον Ian Dury ή τους Hot Rats. Αυτή η συλλογή με υπερηφάνια συμπεριλαμβάνει "τη δική μας" σπουδαία Ελληνική garage rock μπάντα των B-Sides, έναν ερωτικό ύμνο από τον Johnny Thunders, όπως επίσης και μια γλυκανάλατη στιγμή των Ramones και έναν καθηλωτικό αλλά καταδικασμένο έρωτα, τραγουδισμένο από τον Nick Cave, ανάμεσα σε άλλα.

   Όπως πάντα, πρέπει να επισημάνω ότι: "...σε αυτή τη στήλη προτείνεται μια πλήρης κατά φαντασίαν συλλογή, με το εξώφυλλό της, εξ ολοκλήρου έμπνευσής μου, χωρίς όμως να προσφέρεται για downloading, αλλά μόνο για ακρόαση (γι` αυτό εξάλλου και η στήλη ονομάζεται "All in my mind"!!!), με τη μορφή μιας playlist, μέσω του player του Grooveshark.

  Η ταχύτητα εναλλαγής των τραγουδιών ή τυχόν "κολλήματα" θα εξαρτώνται από την ταχύτητα της σύνδεσής σας."

Εσείς απλά πατήστε το play και απολαύστε. 

Playlist

1. "I Love You" - The Zombies
2. "Foolish Love" - The Monophonics
3. "Love Is The Drug" - The Hot Rats
4. "I Just Wanna Make Love To You" - Radio Moscow
5. "Love In A Trashcan" - The Raveonettes
6. "I Need Love" - The Fleshtones
7. "Give Me Your Love" - The Jaybirds
8. "Want-A-Love-You" - The B-Sides
9. "Love Is All Around" - The Troggs
10. "This Is Why You Love Me" - The Brian Jonestown Massacre
11. "Let The Love Come Through" - Roland Shaw & His Orchestra
12. "The Look Of Love" - Dusty Springfield
13. "Love Potion No. 9" - The Coasters
14. "Wake Up & Make Love With Me" -Ian Dury & The Blockheads
15. "It Must Be Love" - Madness
16. "Sweet Love Hangover" - Love & Rockets
17. "Love` s Not A Competition (But I`m Winning)" - Kaiser Chiefs
18. "F.E.E.L.I.N.G. C.A.L.L.E.D.  L.O.V.E." - Pulp
19. "Ever Fallen In Love" - The Buzzcocks
20. "I Love You" - Johnny Thunders & The Heartbreakers
21. "Baby, I Love You" - The Ramones
22. "In Love" - Marine Girls
23. "The More You Live, The More You Love" - Flock Of Seagulls
24. "Tainted Love" - Softcell
25. "(I`ll Love You) Till The End Of The World" - Nick Cave & The Bad Seeds

(pre-edited photo taken via flickeflu.com)

TriBeCa Penthouse by Steven Harris Architects LLP

   Ένα ρετιρέ στην Tribeca στη ΝΥ όπου η ανεμπόδιστη θέα της γύρω περιοχής έχει αξιοποιηθεί στο έπακρο, με την χρήση υαλοπινάκων σε μεγάλη κλίμακα τόσο σε ύψος όσο και σε μήκος. Όλοι οι χώροι της κατοικίας απολαμβάνουν το φυσικό φως. Ο Steven Harris, καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Yale, που ανέλαβε τη μελέτη του project, είχε την ευφυία να κάνει χρήση αρχιτεκτονικών τεχνασμάτων, όπως η σκάλα που δείχνει να αιωρείται στο χώρο, αλλά και να επιλέξει design κομμάτια μινιμαλιστικού χαρακτήρα, που ενισχύουν την ''καθαρότητα''του χώρου και δικαιώνουν την φιλοσοφία "less is more"...

                                                                           

   A penthouse in Tribeca in NY, where the unobstructed views of the surrounding area has been fully exploited with the use of glass on a large scale, both in height and length. All areas of this penthouse enjoy natural light. Steven Harris, professor of architecture at Yale, undertook the project, had the intelligence to use architectural tricks, like a staircase that seems to hover in space, but also to use design pieces of minimalist approach to enhance the "purity'' of the space and justify  "less is more" philosophy...

(photos taken from stevenharrisarchitects.com)

"I Get Lifted" - KC & The Sunshine Band

Written by GUS

Click play to listen to 
"I  Get Lifted" 
by KC & The Sunshine Band

Πατήστε το play για να ακούσετε το 

"I  Get Lifted"

από τους KC & The Sunshine Band

   Disco-funk leaders of the `70s, KC & The Sunshine Band, the multi-member and racially integrated band led by Harry Wayne "KC" Casey, were a true "hit factory", with some of the greatest all-time-dance hits like "Shake Shake Shake (Shake Your Booty)," "I'm Your Boogieman," "Keep It Comin' Love," "Boogie Shoes" and more.

   "I Get Lifted", written by KC, was originally recorded by George McCrae and became a minor hit when included in their 1975 album by the same name, but this super-sexy and ultra-funky single was truly loved by hip hop producers and musicians who keep sampling it for more than 3 decades.

   Reposted from geniusrap.com:

   "...From start to finish, this song breezes like a trade wind, bubbling through your speakers in just over three minutes. But, in that brief moment of time, KC and the Sunshine Band illustrate why they were the forerunners of disco. Musically, this cut is a cohesive blending of rhythm, melody and harmony ...The song opens with Smith's guitar strums massaging the left eardrum; Finch's bass creeping up and down the right eardrum, and Shotgun underpinning the mιlange with quick-paced drums. While the Sunshine Band jams behind him, KC steps in with a whispering scat vocal, and then levitates over the track; crooning mack lines to his lady of the night, and occasionally grunting when the mood suits him. ...and by the 2:20 mark of the song, its energy is palpable, as KC whoops, the instruments move in sync, and you're compelled to boogie down like it's 1975. As "I Get Lifted" fades out, you may lament the song's length; and wish the Band had another three or four minutes to jam, and gave you more time to groove..."

                                                                            

   Disco-funk ηγέτες των `70s, οι  KC & The Sunshine Band, η πολυάριθμη και πολυφυλετικη μπάντα με επικεφαλής τον Harry Wayne "KC" Casey, ήταν ένα πραγματικό "εργοστάσιο επιτυχιών", με μερικές από τις μεγαλύτερες χορευτικές επιτυχίες όλων των εποχών, όπως τα "Shake Shake Shake (Shake Your Booty)," "I'm Your Boogieman," "Keep It Comin' Love," "Boogie Shoes" και πολλά άλλα.
  Το  "I Get Lifted", που γράφτηκε από τον KC, ηχογραφήθηκε αρχικά από τον George McCrae και γνώρισε  μικρή επιτυχία, όταν το 1975 συμπεριελήφθηκε στο άλμπουμ τους με το ίδιο όνομα, αλλά αυτό το σούπερ-σέξι και εξαιρετικά funky κομάτι αγαπήθηκε πραγματικά από τους hip hop παραγωγούς και μουσικούς, που συνεχίζουν να το χρησιμοποιούν σε μίξεις για περισσότερες από 3 δεκαετίες.

   Αναδημοσίευση από geniusrap.com:

    "... Από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτό το τραγούδι φυσάει σαν δυνατός καυτός άνεμος, κοχλάζοντας μέσα από το ηχεία σας σε μόλις πάνω από τρία λεπτά. Όμως, σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, οι KC and the Sunshine Band αποδεικνύουν γιατί ήταν οι πρόδρομοι της ντίσκο. Μουσικά, αυτή η εκδοχή είναι μια συνεκτική μίξη ρυθμού, μελωδίας και αρμονίας ...το τραγούδι ανοίγει με το κιθαριστικό παίξιμο του Smith να κάνει μασάζ στο αριστερό τύμπανο, το μπάσο του Finch να σέρνεται κρυφά πάνω στο δεξί τύμπανο και τον Shotgun να υποστηρίζει με γρήγορο ρυθμό στα drums. Και ενώ η μπάντα παίζει πίσω του, μπαίνει ο KC με ψιθυριστά φωνητικά και στη συνέχεια αιωρείται πάνω στο κομμάτι, μουρμουρίζοντας ερωτικές ατάκες στην κυρία του τη νύχτα, με βογκητά ανάλογα με τη διάθεσή του .... και όταν το τραγούδι φτάνει στο 2.20, η ενέργεια του είναι προφανής, καθώς ο KC κραυγάζει και όλα τα όργανα συγχρονίζονται, ενώ εσείς αισθάνεστε υποχρεωμένοι να χορέψετε boogie, σαν να ήρθε και πάλι το 1975. Καθώς το "I Get Lifted" σβήνει, μπορεί να στενοχωρηθείτε για τη διάρκεια του τραγουδιού και να εύχεστε η μπάντα να έπαιζε για άλλα τρία ή τέσσερα λεπτά δίνοντάς σας περισσότερο χρόνο για να γουστάρετε ..."

(photo taken via geniusrap.com)

Trench Coat: From The Trenches To The Catwalk

    Worn in the traditional way, like Humphrey Bogart did in "Casablanca", or in a hip, modern way as shown by Spanish model Jon Kortajarena for a GQ France editorial, the trench coat is an all-time-classic in a man`s wardrobe and one of the very first masculine looks adopted by women. Developed as a military garment in the First World War, the trench coat is as fashionable today as it was in the early 1900s, adopted by some of the most popular real or fictional characters, from Winston Churchill to Peter Sellers' Inspector Clouseau and from "Bogie" to existentialist philosopher Albert Camus.

                                                                    

   Φορεμένη με τον παραδοσιακό τρόπο, όπως το έκανε ο Humphrey Bogart στην "Casablanca" ή με ένα μοντέρνο τρόπο, όπως δείχνει το ισπανικής καταγωγής μοντέλο Jon Kortajarena σε ένα αφιέρωμα του Γαλλικού GQ, η καμπαρντίνα είναι το διαχρονικά κλασικό κομμάτι της αντρικής γκαρνταρόμπας και μια από τις πρώτες αρρενωπές εμφανίσεις που υιοθετήθηκαν από γυναίκες. Ενώ αναπτύχθηκε ως  στρατιωτικό ένδυμα για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η καμπαρντίνα είναι τόσο της μόδας σήμερα, όπως ήταν και στις αρχές της δεκαετίας του 1900 και φορέθηκε από μερικούς από τους πιο δημοφιλείς πραγματικούς ή φανταστικούς χαρακτήρες, από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ ως τον Επιθεωρητή Κλουζό του Peter Sellers και από τον "Bogie" ως τον υπαρξιστή φιλόσοφο Αλμπέρ Καμύ.

(photos taken via etsy.com & manofthecloth.co.za)