"Blood Rain": A Short Story As Dark As A Nick Cave Song...

Written by GUS

•    *blood rain (meteorology) : rain of a reddish colour caused by dust particles containing iron oxide that were picked up by the raindrops during descent. Before the 17th century it was generally believed that the rain was actually blood and it was considered a bad omen...

(...he hears her phone ring three times...)

   "Hi, this is Annette. I`m not home right now, so you`ll have to leave a message after the beep...(beep sound)..."

(he hangs up again...)

   In the back, Nick Cave is heard singing "Slowly goes the night" in his deep, dark, haunting voice:

 

"Darling, that morning you chose to go,
I awoke in my boots and clothes.
You `d taken my car, stolen my cash,
even my five hundred dollar suit was slashed.
And I just laid there watching the sun fall down from the sky,
not wanting to open the letter, but opening it anyway, and seeing those two words. . .
"Lover (lover), goodbye"...."

(...he hears her phone ring three times...)

   "Hi, this is Annette. I`m not home right now, so you`ll have to leave a message after the beep...(beep sound)..."

(he hangs up again...)

"...So slowly goes the night
Next to me lies your body planned like the map of some forbidden land
I trace the ghosts of your bones with my trembling hand,
Dark is my night but darker is my day, yeah
I must've been blind, out of my mind,
I never never saw the warning signs
How goes it?
It goes lonely, it goes slowly..."

   We didn`t deserve this ending... I would give anything to bring you back. 
   Annette, please answer the phone...

(...he hears her phone ring three times...)

   "Hi, this is Annette. I`m not home right now, so you`ll have to leave a message after the beep...(beep sound)..."

(he hangs up again...)

"...So slowly goes the night, ten lonely days, ten lonely nights,
I watch the moon get flayed each night, until the moon becomes the skinning knife
The skins of my sins I send out to cover and comfort you
I know of a Heaven but honey I know of a Hell yeah
I hang my head, I toss in my bed, 
I never never forget the words you said 
"One evening, I'm leaving"
And I laughed and checked her breathing and said 
"Darling, go slowly through the night"..."

 

   I didn`t mean to hurt you, my love, I just couldn`t let you leave. I know they say that if you love somebody, set them free and if they come back, they`re yours but that`s just a cheesy cliché. We belong to each other, and so it was always meant to be. Why don`t you answer your phone?

"...Oh baby, I feel the heal of time,
I wake to find you sitting out there, cutting tangles out of your hair
Singing a song that's all wrong, hey, but that's alright, I don't care
Oh darling forgive me for all the misery

 I embrace an empty space and your laughing song it fades
Where goes it? It goes some place, it goes somewhere where it's lonely and black as the night,
Come on home, darling and put things right
I hang my head and cry cry cry, darling, all night I try
To cease on a reason for this mad mad season..."

   The room felt hot and humid. The overwhelming odour of the ten-day-decay, dense, vile but at the same time almost shockingly sweet, seemed to coat the skin and settle into his  clothes. Outside, it was raining hard but he felt nauseated so he opened the window to breath some fresh air. Raindrops fell inside, staining the carpet. They were red like mud or maybe blood. He looked outside the window. "It`s like blood rain" he thought and called her again.

(...he hears her phone ring three times...)

   "Hi, this is Annette. I`m not home right now, so you`ll have to leave a message after the beep...(beep sound)..."

(he hangs up again...)

"...The nights, they are so long now,
I can't remember it being light
Call it sleep, call it death, call it what you like,
But only sleep, only sleep brings you back to life yeah
I hang my head, I toss and I sweat, I never never can forget,
How goes it? I'm going, but slowly slowly going
And we both know that it's gonna be alright,
But it ain't you who has to cry cry cry
Ten lonely days, ten lonely nights
Since you left my side side side..."

   Police sirens and loud voices could be heard from outside the window. He realised that they were coming for him and reached for his phone. He would call her one last time, this time just to hear her voice...

• *κόκκινη βροχή (σαν αίμα) (μετεωρολογία):  

   βροχή με κοκκινωπό χρώμα που προκαλείται από σωματίδια σκόνης που περιέχουν οξείδιο του σιδήρου και εγκλωβίστηκαν από τις σταγόνες της βροχής κατά την κάθοδό τους. Πριν από τον 17ο αιώνα ήταν γενική η αντίληψη ότι η βροχή ήταν στην πραγματικότητα  αίμα και θεωρούνταν κακός οιωνός ...

(... ακούει το τηλέφωνο της να χτυπά τρεις φορές ...)

    "Γεια, είμαι η Αννίτα. Δεν είμαι σπίτι τώρα, μπορείτε να αφήσετε ένα μήνυμα μετά τον ήχο... (ακούγεται o ήχος)..."

(το κλείνει και πάλι ...)

    Στο πίσω μέρος, ο Nick Cave ακούγεται να τραγουδά το "Slowly goes the night" με  τη βαθιά, σκοτεινή φωνή του που σε στοιχειώνει:

"Αγάπη μου, εκείνο το πρωί που διάλεξες να φύγεις,
Ξύπνησα με τις μπότες και τα ρούχα μου.
Είχες πάρει το αυτοκίνητό μου, τα  μετρητά μου,
ακόμη και το κοστούμι μου των πεντακοσίων δολαρίων ήταν σχισμένο,
Και εγώ έμεινα ακριβώς εκεί, να παρακολουθώ τον ήλιο να κατεβαίνει από τον ουρανό,
μη θέλοντας να ανοίξω το γράμμα, αλλά ανοίγοντάς το τελικά και βλέποντας αυτές τις δυο λέξεις. . .
"Αγάπη (αγάπη), Αντίο... "

 (... ακούει το τηλέφωνο της να χτυπά τρεις φορές ...)

    "Γεια, είμαι η Αννίτα. Δεν είμαι σπίτι τώρα, μπορείτε να αφήσετε ένα μήνυμα μετά τον ήχο... (ακούγεται o ήχος)..."

(το κλείνει και πάλι ...)

 "... Πόσο αργά περνά η νύχτα,
Δίπλα μου βρίσκεται το σώμα σου, σχεδιασμένο σαν χάρτης κάποιας απαγορευμένης περιοχής
Εντοπίζω τα φαντάσματα των οστών σου με το τρεμάμενο χέρι μου,
Σκοτεινή είναι η νύχτα μου, αλλά ακόμη πιο σκοτεινή η μέρα μου, ναι,
Θα πρέπει να ήμουν τυφλός, να είχα χάσει το μυαλό μου,
Ποτέ,  ποτέ δεν είδα τα προειδοποιητικά σημάδια,
Πώς περνά;
Περνά μοναχικά, περνά αργά... "
 

    Δεν μας άξιζε αυτό το τέλος... Θα έδινα τα πάντα για να σε φέρω πίσω. 

    Αννίτα, σε παρακαλώ, απάντησε στο τηλέφωνο...

  (... ακούει το τηλέφωνο της να χτυπά τρεις φορές ...)

    "Γεια, είμαι η Αννίτα. Δεν είμαι σπίτι τώρα, μπορείτε να αφήσετε ένα μήνυμα μετά τον ήχο... (ακούγεται ο ήχος)..."

(το κλείνει και πάλι ...)

 "...Πόσο αργά περνά η νύχτα, δέκα μοναχικές μέρες, δέκα μοναχικές νύχτες,
Bλέπω το φεγγάρι να γδέρνεται κάθε βράδυ, μέχρι που το φεγγάρι γίνεται το μαχαίρι
Τους φλοιούς των αμαρτιών μου σου στέλνω για να σε σκεπάσουν και να σε aανακουφίσουν
Ξέρω έναν Παράδεισο, αλλά ξέρω και μια Κόλαση, ναι,
Κρεμώ το κεφάλι μου, στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου,
Δεν ξεχνώ ποτέ τα λόγια που είπες 

"Ένα βράδυ, θα φύγω"
Και εγώ γέλασα και άκουσα την ανάσα της και είπα:
"Αγάπη μου, φύγε αργά μέσα στη νύχτα" ... "

   Δεν ήθελα να σε πληγώσω, αγάπη μου, απλά δεν μπορούσα να σε αφήσω να φύγεις. Ξέρω, λένε ότι αν αγαπάς κάποιον, άστον να φύγει και αν γυρίσει, θά`ναι δικός σου, αλλά αυτό είναι ένα κακόγουστο κλισέ. Εμείς ανήκουμε ο ένας στον άλλο και έτσι ήταν πάντα γραφτό να είναι. Γιατί δεν απαντάς στο τηλέφωνό σου;

"...Μωρό μου, αισθάνομαι την γιατρειά του χρόνου,
Ξυπνάω και σε βρίσκω να κάθεσαι εκεί έξω, κόβοντας τα μπλεγμένα σου μαλλιά,
Τραγουδώντας ένα τραγούδι που είναι τελείως λάθος, αλλά είναι εντάξει, δεν με νοιάζει
Αγάπη μου συγχώρεσέ με για όλη την δυστυχία,
Αγκαλιάζω έναν άδειο χώρο και το γελαστό τραγούδι σου χάνεται,
Πού πηγαίνει; Πηγαίνει κάπου, που είναι μοναχικά και σκοτεινά σαν τη νύχτα,
Γύρνα σπίτι αγάπη μου και βάλε τα πράγματα σε τάξη,
Κρεμώ το κεφάλι μου και κλαίω, κλαίω, κλαίω αγάπη μου, όλη τη νύχτα προσπαθώ
Να σταματήσω σε ένα λόγο για αυτήν την τρελλή τρελλή εποχή..."

   Το δωμάτιο έχει μια αίσθηση ζεστή και υγρή. Η έντονη βρώμα της δεκαήμερης αποσύνθεσης, πυκνή, σιχαμερή, αλλά ταυτόχρονα αναπάντεχα σχεδόν γλυκιά, φαινόταν να καλύπτει το δέρμα και να κατακάθεται στα ρούχα του. Έξω έβρεχε πολύ, αλλά ένιωθε ναυτία, οπότε άνοιξε το παράθυρο για να αναπνεύσει λίγο καθαρό αέρα. Σταγόνες βροχής έπεσαν μέσα, λεκιάζοντας το χαλί. Ήταν κόκκινες σαν λάσπη ή ίσως αίμα. Κοίταξε έξω από το παράθυρο. "Είναι σαν βροχή αίματος", σκέφτηκε και της τηλεφώνησε και πάλι.

(... ακούει το τηλέφωνο της να χτυπά τρεις φορές ...)

   "Γεια, είμαι η Αννίτα. Δεν είμαι σπίτι τώρα, μπορείτε να αφήσετε ένα μήνυμα μετά τον ήχο... (ακούγεται ο ήχος)..."

(το κλείνει και πάλι ...)

 
"... Οι νύχτες, είναι τόσο πολύ μεγάλες πια,
Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε υπήρχε φως,
Πές το ύπνο, πες το θάνατο, πες το όπως σ` αρέσει
Αλλά μόνο ο ύπνος, μόνο ο ύπνος σε φέρνει πίσω στη ζωή, ναι,
Κρεμώ το κεφάλι μου, στριφογυρίζω και ιδρώνω, δεν μπορώ να ξεχάσω
Πώς περνά; Πηγαίνω, αλλά αργά αργά,
Και οι δύο ξέρουμε ότι όλα θα είναι εντάξει
Αλλά δεν είσαι εσύ που πρέπει να κλάψεις, να κλάψεις, να κλάψεις,
Δέκα μοναχικές μέρες, δέκα μοναχικές νύχτες
Από τη στιγμή που έφυγες απ`το πλευρό μου, το πλευρό μου, το πλευρό μου..."
 

   Σειρήνες περιπολικών της αστυνομίας και δυνατές φωνές ακούστηκαν έξω από το παράθυρο. Κατάλαβε ότι έρχονταν γι 'αυτόν και έπιασε το τηλέφωνό του. Θα την καλούσε μια τελευταία φορά, αυτή τη φορά μόνο για να ακούσει τη φωνή της...

(photos taken via tumblr.com)

Rock `N `Roll Tales (XI): The Rebirth Of Death: A Punk Fairy Tale With A Happy Ending

Written by GUS

1970`s...

   Reposted from  www.npr.org:

   "...In the 1970s, the music of Detroit could be split into two powerful scenes: the black soul, funk and R&B of Motown and the white rock 'n' roll of The Stooges, MC5, Bob Seger and Alice Cooper.       
   Somewhere in the middle was "Death". Bobby Hackney sang in the band, which also featured his brothers: Dannis played drums; David played guitar and wrote the songs.
   "We didn't fit in at all," says Bobby. "The rock bands that we identified with ... we didn't hang out with those guys. We were in the inner city, on the east side, in the black community. Most of the bands were doing stuff like Al Green, Earth Wind & Fire, The Isley Brothers. Being in the black community and having a rock band, people just looked at us like we was weird. After we got done with a song, instead of cheering and clapping, people would just be looking at us."

   Reposted from  www.huffingtonpost.com: 

    "...Not only were they the first black punk band -- they were arguably the first punk band...period. 

   In 1974 the group...was approached by Columbia Records mogul Clive Davis for a record deal, but Davis requested the band choose a more commercially relatable group name. Death refused. Bobby explained to NPR, the "concept was spinning death from the negative to the positive. It was a hard sell."

    The group broke up in 1977, before completing a single album.."

2009...

   Reposted from  www.npr.org: 

   "...Bobby Hackney Jr. heard two of the songs online:

   "I was just floored. I was blown away. I just couldn't believe that it came out of our bloodline," he says. "I immediately called my father and I was like, 'Dad, why didn't you tell us about Death? Why didn't you ever show us these recordings? They're amazing.'"
   Bobby Jr., two of his brothers and two of their friends formed a band called Rough Francis to play Death's songs. The legend grew of an uncompromising black rock band that predated punk, and last year, the independent label Drag City released the 1975 album, called ...For The World To See. 
   For Bobby Sr., the belated recognition is bittersweet. "David never wavered on the fact that the world one day would know about Death," says his brother. "He always believed it, right to the very end. ...And he said, "Listen, the world's gonna come looking for this music". This was maybe a year before he died.
   "We have a saying, my brother and I: 'We're like passengers on a train, man. We're just gonna ride it to the station....And we don't know how long the journey will be, but one thing we will do, and we're committed to doing, and that is to honor our brother David every step of the way."...

     Rejected for their sound, their name, and their color, 34 years later the band "Death" began receiving what is now world-wide recognition for the Rock`N`Roll music they created. An independent film titled "A Band Called "Death": The Documentary",  was released in 2012, telling the unbelievable story of these visionary musicians...

Watch the trailer:

                                                                                          

 1970`s...

     Αναδημοσίευση από το www.npr.org:

   "... Στη δεκαετία του 1970, η μουσική του Ντιτρόιτ θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο ισχυρές σκηνές:. Τη μαύρη soul, funk και R & B της Motown και την λευκή rock 'n' roll των The Stooges, MC5, Bob Seger και Alice Cooper.  

   Κάπου στη μέση υπήρξαν οι "Death" ("Θανατος"). O Bobby Hackney τραγουδούσε στο συγκρότημα, στο οποίο επίσης συμμετείχαν και τα αδέρφια του: Ο Dannis έπαιζε drums. Ο David έπαιζε κιθάρα και έγραφε τα τραγούδια.

   "Δεν κολλούσαμε πουθενά", λέει ο Bobby. "Οι rock μπάντες με τις οποίες ταυτιζόμασταν ... εμείς δεν κάναμε παρέα με εκείνους. Ήμασταν στην πόλη, στην ανατολική πλευρά, στη μαύρη κοινότητα. Οι περισσότερες από τις μπάντες εκεί έπαιζαν μουσικές όπως αυτές των  Al Green, Earth Wind & Fire, The Isley Brothers. Ζώντας στη μαύρη κοινότητα και έχοντας ένα ροκ συγκρότημα, οι άνθρωποι απλά μας κοίταζαν σαν κάτι παράξενο. Όταν τελειώναμε ένα τραγούδι, αντί για επευφημίες και χειροκροτήματα, οι άνθρωποι απλά μας κοίταζαν...".

   Αναδημοσίευση από το   www.huffingtonpost.com:

   "... Όχι μόνο ήταν η πρώτη μαύρη πανκ μπάντα - ήταν αναμφισβήτητα η πρώτη πανκ μπάντα ... Τελεία. 

   Το 1974 το συγκρότημα ... προσεγγίστηκε από τον μεγιστάνα της Columbia Records Clive Davis για ένα δισκογραφικό συμβόλαιο, αλλά ο Davis ζήτησε από το συγκρότημα να επιλέξει ένα πιο εμπορικά αντιληπτό όνομα. Οι "Death" το αρνήθηκαν. Ο Bobby εξήγησε στο NPR ότι "το νόημα ήταν να μετατρέψουμε τον θάνατο από κάτι αρνητικό σε κάτι θετικό. Ήταν δύσκολο να πουληθεί."
   Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1977, πριν από την ολοκλήρωση ενός άλμπουμ..."

2009...

   Αναδημοσίευση από το   www.npr.org:
   "...Ο Bobby Hackney ο νεώτερος άκουσε δύο από τα τραγούδια τους στο ίντερνετ:
   "Αισθάνθηκα ισοπεδωμένος. Έπαθα πλάκα.  Απλά δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό προερχόταν από την οικογένειά μας", λέει. "Τηλεφώνησα αμέσως στον πατέρα μου και του είπα: "Μπαμπά, γιατί δεν μας είπες για τους Death; Γιατί δεν ποτέ δεν μας έδειξες αυτές τις ηχογραφήσεις; Είναι καταπληκτικές!"
    Ο Bobby ο νεώτερος, με δύο από τους αδελφούς του και δύο από τους φίλους τους σχημάτισαν μια μπάντα που ονομάζεται Rough Francis για να παίξει τα τραγούδια των Death. Ο θρύλος ενός ασυμβίβαστου μαύρου πανκ συγκροτήματος που προηγήθηκε του κινήματος του πανκ γιγαντώθηκε, και πέρυσι η ανεξάρτητη εταιρεία Drag City κυκλοφόρησε το άλμπουμ του 1975, που ονομάζεται ...For The World To See.    

 
   Για τον Bobby τον πρεσβύτερο η καθυστερημένη αναγνώριση είναι γλυκόπικρη: "O David ποτέ δεν αμφιταλαντευόταν για το γεγονός ότι ο κόσμος μία ημέρα θα μάθαινε για τους Death, λέει ο αδελφός του. "To πίστευε πάντα, μέχρι το τέλος του.... Και είπε,"Ακούστε με, ο κόσμος θα έρθει ψάχνοντας για αυτή τη μουσική". Αυτό έγινε περίπου ένα χρόνο πριν πεθάνει."


    "Έχουμε ένα ρητό, ο αδελφός μου και εγώ: Είμαστε σαν τους επιβάτες σε ένα τραίνο, φίλε. Εμείς απλά θα το οδηγήσουμε στο σταθμό .... Και δεν ξέρουμε πόσο καιρό θα κρατήσει το ταξίδι, αλλά ένα πράγμα που θα κάνουμε και είμαστε αποφασισμένοι να το κάνουμε, είναι να τιμήσουμε τον αδελφό μας David  σε κάθε βήμα του δρόμου αυτού...".

  34 χρόνια μετά την απόρριψη για τον ήχο τους, το όνομά τους και το χρώμα τους, το συγκρότημα των "Death" άρχισε να λαμβάνει αυτό που μετατρέπεται πλέον σε παγκόσμια αναγνώριση για την Ροκ `N` Roll μουσική που δημιούργησαν. Μια ανεξάρτητη ταινία με τίτλο "Μια μπάντα που ονομάζεται "Θάνατος": Το ντοκιμαντέρ", κυκλοφόρησε το 2012, λέγοντας την απίστευτη ιστορία αυτών των μουσικών οραματιστών....

Δείτε το τρέϊλερ...


If you liked this post, you might also like the following:
                                                              

Αν σας άρεσε αυτή η δημοσίευση, πιθανότατα θα σας αρέσουν και οι παρακάτω
:

Rock `N Roll Tales (VI): The "Crazy" Story of Roky Erickson

Rock `N Roll Tales (I): Wendy in Wonderland...

(only in Greek/μόνο στα Ελληνικά)

Rock `N Roll Tales (IV): The Mystery of "Invisible Sex"

 (only in Greek/μόνο στα Ελληνικά)

(photos taken from deathfromdetroit.com, facebook.com, contactmusic.com, obit-mag.com)

Rock `N `Roll Tales (X): Stiv Bators (1949-90), Too Much, Too Soon...

Written by GUS

  Stiv Bators, the legendary frontman of the punk rock band The Dead Boys and also the lead singer of The Lords Of The New Church, was one of the most controversial artists of his time: he emerged as a raw and provocative singer of the early American punk rock scene, swam in the new wave waters as a goth rock figure and even wandered down power pop paths.
   Devil and angel at the same time, he will always be remembered as the performer who terrorised audiences with his out of order on-stage behaviour, as well as the kind hearted gentleman, as described by those who knew him well.

   Influenced by his majesty, the king, Iggy Pop, in his notorious live appearances with The Dead Boys (1977-79) he used to inflict physical injuries to himself, appearing bloody, wild and semi-crazy, often pretending to hang himself on stage.

    After their split, he formed The Lords Of The New Church in the early `80`s, in a goth/new wave turn, achieving success while still giving wild live shows: in one of them he was pronounced clinically dead for several minutes, after pretending to hang himself on stage... He survived near-death experience but after recording 3 studio albums he quit the band, firing the rest of its members after finding out that they had secretly placed an ad for a new singer, while he was recovering from a back injury sustained during a show, and did it all during a live performance, wearing a t-shirt with the ad printed on it, surprising the rest of the embarrassed members...

The people who got to know him in person talk of a different Stiv Bators, a nice guy, a funny and sweet person, gentle and kind, unlike his notorious raw and bizarre image. At the age of 41 he died in Paris from injuries sustained after being hit by a car, placed in the pantheon of the greatest performers of all time, along Iggy Pop or Mick Jagger and a few more of their kind....

                                                                                                

   O Stiv Bators, ο θρυλικός frontman του πανκ ροκ συγκροτήματος The Dead Boys, αλλά και τραγουδιστής των The Lords Of The New Church, ήταν ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες της εποχής του: αναδύθηκε ως τραχύς και προκλητικός τραγουδιστής της πρώιμης αμερικανικής punk rock σκηνής, κολύμπησε στα νερά του new wave ως goth rock φιγούρα και περιπλανήθηκε ακόμη και στα  μονοπάτια της power pop. 




   Διάβολος και άγγελος ταυτόχρονα, θα μείνει για πάντα στην ιστορία ως ο ερμηνευτής που  τρομοκρατούσε το κοινό με την εκτός ελέγχου επί σκηνής συμπεριφορά του, καθώς και ως καλόκαρδος gentleman, όπως περιγράφεται από εκείνους που τον γνώριζαν καλά.

     Επηρεασμένος από την Αυτού Μεγαλειότητα, τον βασιλιά Iggy Pop, στις περιβόητες ζωντανές εμφανίσεις του με τους Dead Boys (1977-79) συνήθιζε να προκαλεί τραυματισμούς στον εαυτό του, εμφανιζόμενος ματωμένος, άγριος ​​και ημίτρελος και συχνά προσποιούνταν ότι κρεμούσε τον εαυτό του στη σκηνή.

   Μετά τη διάλυσή τους, ίδρυσε τους Lords Of The New Church στις αρχές της δεκαετίας των `80s, σε μια goth /new wave στροφή, αγγίζοντας την επιτυχία, ενώ συνέχιζε τις άγριες ​​ζωντανές εμφανίσεις: σε μια από αυτές έμεινε κλινικά νεκρός για αρκετά λεπτά, καθώς προσποιούνταν ότι είχε κρεμαστεί πάνω στη σκηνή... Επέζησε από την επιθανάτια εμπειρία, αλλά μετά την ηχογράφηση 3 studio album εγκατέλειψε την μπάντα, απολύοντας τα υπόλοιπα μέλη της, όταν διαπίστωσε ότι είχαν τοποθετήσει κρυφά μια αγγελία για νέο τραγουδιστή, ενώ ο ίδιος ανάρρωνε από τραυματισμό που υπέστη κατά τη διάρκεια ενός show, και τα έκανε όλα  αυτά κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής εμφάνισης, φορώντας ένα t-shirt με τη αγγελία τυπωμένη πάνω του, εκπλήσσοντας τα υπόλοιπα ντροπιασμένα μέλη...
 
 
   Οι άνθρωποι που τον γνωρίζαν προσωπικά μιλούν για έναν διαφορετικό Stiv Bators, έναν συμπαθητικό τύπο, αστείο και γλυκό, καλοσυνάτο και ευγενή, σε αντίθεση με τη διαβόητη παράξενη εικόνα του. Στην ηλικία των 41 πέθανε στο Παρίσι από τραυματισμό που προκλήθηκε όταν χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο, τοποθετούμενος στο πάνθεον των μεγαλύτερων ερμηνευτών όλων των εποχών, μαζί με τον Iggy Pop ή τον Mick Jagger και λιγοστούς ακόμη του είδους τους ....

(photos taken from tumblr.com & last.fm)

Rock `N `Roll Tales (IX): Underground

Written by GUS

    Στο derlandstreicher.wordpress.com, όπου ο στοχαστικός λόγος είναι μια καθημερινή πρακτική, ο καλός φίλος Landstreicher είχε την ιδέα να δώσει το βήμα ώστε να φιλοξενηθούν απόψεις γύρω από το underground κίνημα. 

Τί θεωρείται underground;

"The 400 Blows" by Francois Truffaut

    Κατά τη δική του άποψη:

   "...Underground είναι ό,τι διαχρονικά αμφισβητεί εμμέσως ή αμέσως, συνειδητά ή (και) μη συνειδητά, ατομικά ή ομαδικά τις παγιωμένες δομές, τα κάθε λογής καθεστώτα, την εξουσία, το mainstream, τα κυρίαρχα ρεύματα, τον πουριτανισμό/συντηρητισμό και (συχνά) το ρασιοναλισμό. Είναι ένας αθέατος ζωντανός οργανισμός που ξεπετάγεται και δρα με όχημα τη μουσική, τις τέχνες, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, εμφιλοχωρεί μέσα στην κοινωνία και στη ζωή, με το σπέρμα της ανατροπής στον πυρήνα του. Το Underground κινείται και λειτουργεί υπόγεια, στο περιθώριο, με φορείς και μύστες πολλές φορές ετερόκλητους, με χαλαρούς, αλλά άρρηκτους δεσμούς  μεταξύ τους, οι οποίοι ”αναγνωρίζονται” και μεταλαμπαδεύουν το μήνυμα της αμφισβήτησης και της περιπλάνησης..."

   Με αφορμή τα παραπάνω φιλοξένησε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα, με στόχο "...να καταγραφεί...το πώς περνάς από το πουθενά στο underground, η επιλογή, τα κίνητρα, τα πρώτα βήματα...", με τις προσωπικές μαρτυρίες του Χρήστου (Chris B.I), ιδρυτικού μέλους των Last Drive, του Nofunkydrummer, μέλους του συγκροτήματος Frantic Five, αλλά και του ίδιου, αποσπάσματα από τις οποίες αναδημοσιεύονται παρακάτω:

PART 1: Chris B.I (The Last Drive)

"Τhis city’s so mean that the dogs don’t bark, but there’s a Rock’n'Roll scene livin’ in the dark…..”

  "...Κάπως έτσι αισθανόμασταν…Μία παρέα που ξεκίνησε από τις πρώτες τάξεις του Λυκείου κάπου εκεί στους Αμπελόκηπους και που στη πορεία ενσωμάτωσε και άλλους, από άλλες περιοχές της Αθήνας που έμειναν φίλοι για μιά ζωή… Ήταν τα πρώτα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση ,τότε που η Ελλάδα άλλαζε και μαζί με τη χώρα άλλαζε το σκηνικό για όλους εκείνους που μέχρι τότε δεν είχαν εκπροσώπηση... 

   ...Ήταν η εποχή που πέρα από τις βασικές “ροκ βάσεις”, αρχίσαμε όλοι μας να ειδικευόμαστε σ’ αυτό που εγώ ονομάζω ROCK’N'ROLL για να το ξεχωρίζω απ’ το απλό ροκ...Και ο βασικός χώρος που γεννήθηκε αυτή η διαφορετική αντίληψη στην παρέα μας ήταν η λεγόμενη ”Παραλία Αμπελοκήπων”. Η Παραλία ήταν το κομμάτι της Λ. Αλεξάνδρας που βρίσκεται στη διασταύρωση με την Λ.Κηφισίας. Εκείνη την εποχή ήταν γεμάτη καφενεία, σουβλατζίδικα κι εστιατόρια στα οποία μαζεύονταν όλες οι φυσιογνωμίες της εποχής που είχαν πράγματι κάτι διαφορετικό να σου προσφέρουν με τη παρέα τους. Αυτοί μπορεί να ήταν περιθωριακοί, “καμμένοι” , διανοούμενοι, τυχοδιώκτες, gamblers,χρήστες ναρκωτικών ουσιών, αναρχικοί και αριστεριστές, τζαζ μουσικοί, ροκενρόλλερς και μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου σε ολοήμερες κοπάνες… Όπως είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ήταν ένα χωνευτήρι επιρροών και τάσεων και για μας ήταν κάποιου είδους κολυμβήθρα του Σιλωάμ που μέσα απ’ αυτήν αναδυθήκαμε με όλα αυτά τα στοιχεία που θα χαρακτήριζαν τη μετέπειτα πορεία μας σαν συγκρότημα (λογοτεχνία, φίλμς, μουσική, στάση ζωής γενικότερα…)....

   ...Μιλάω για εκείνη τη στιγμή λίγο πριν η διαμαντένια ακίδα της βελόνας ακουμπήσει το μαύρο πλαστικό…Ο δίσκος περιστρεφεται και το αυλάκι είναι σαν μία σκοτεινή λεωφόρος που περιμένει το άγγιγμα της βελόνας για να ανάψουν τα φώτα, να ξεχυθεί η ζωή στο πεζοδρόμιο και να ξεδιπλωθούν οι ιστορίες.... 

   ...Μέχρι να τελειώσει η διάρκεια του κομματιού, μέχρι ο τραγουδιστής να αφηγηθεί την ιστορία, εσύ πλέον έχεις γίνει μέρος της. Περπατάς και αναπνέεις μέσα στο τραγούδι, αλλά τελικά πάντα εκεί βρισκόσουν…πότε σαν teenage werewolf και πότε σαν goo goo muck, άλλες φορές they were pushin’ too hard on you και τότε είχες psychotic reactions, άλλες βρισκόσουν up in her room ή πάλι σε ένα train that kept a-rollin’ και τις πιο πολλές φορές you couldn’t get no satisfaction.
Η ζωή σου τώρα τρέχει με 45 στροφές το λεπτό…." 

 Ολόκληρες οι αναρτήσεις εδώ (Πέρασμα στο underground, part 1: “Αναζητώντας την επικράτειά μας”) και εδώ (“…να ξεχυθεί η ζωή στο πεζοδρόμιο…”)
 

PART 2: Nofunkydrummer (The Frantic V)

 "...Όλα αρχίσαν κάπου στο θολό πια παρελθόν του καλοκαιριού του 1987 ή μήπως ήταν λίγο πιο μετά ή λίγο πιο νωρίς; μικρή σημασία έχει...

   ...Το Σεπτέμβρη η αδερφή μου έφυγε για να σπουδάσει Σαλόνικα μπιτς και γω πήγα την πρώτη μου επίσκεψη κάπου στο Νοέμβρη στην παγερή πόλη με μαζεμένα χαρτζηλίκια εβδομάδων για δίσκους και καμια έξοδο βραδινή σε σχολεία του ροκ της εν λόγω πόλης, βλέπε Λούκυ Λουκ, Μπερλίν κλπ. Είχα γυρίσει με ωραία πράγματα τότε, sonics, creeps, cramps, ό,τι χρειάζεται δηλαδή το εφηβικό μυαλό για να καταστραφεί στο έπακρον. Αλλά όπως έχει πει νομίζω και ο Μπουκόφσκι, άμα βρεις κατι να το αγαπάς, άστο να σε σκοτώσει (κάποιος βαθμός υπερβολής υπάρχει δε λέω, κανείς δε σκοτώθηκε όντας γκαραζιέρης, αλλά σίγουρα δεινοπάθησε κοινωνικά). Και ευτυχώς το ίδιο μικρόβιο μοιραζόμουν με λίγους καλούς φίλους -που είναι ακόμα κολλητοί μου, κουμπάροι αδέρφια κλπ- και έτσι δεν ήμουν μόνος...

   ...φθινόπωρο του 1991, εγώ πια 3η λυκείου και κάνοντας σοβαρή προσπάθεια να παώ Σαλόνικα ως φοιτητής, αφού έχω ζήσει και εκεί μαγικές βραδιές σε ένα άλλο υπόγειο που λέγονταν Hard Rock cafe (καμιά σχέση με τη γνωστή αλυσίδα), ω του θαύματος λοιπόν σκάει σαν κεραυνός εν αιθρία το νέο: Fuzztones στο ελλάντα για συναυλία στη θεσσαλονίκη!!!! μετά από μια μικρή λογομαχία με τον πατέρα έχασα και δεν μου επετράπη η άνοδος στο βορρά καθημερινή μαζί με τα φιλαράκια μου που θα πηγαίναν στη συναυλία με την αδερφή μου. Δεν ξέρω αν ακόμα το μετανοιώνω, αλλά τώρα πια, πολλά χρόνια αργότερα,  έχω παρει το μερίδιο μου από αυτή τη μπαντα, έχω μοιραστεί και τη σκηνή μαζί τους, αλλά αυτά είναι μεταγενέστερα κεφάλαια...."

   Ολόκληρη η ανάρτηση εδώ (Πέρασμα στο underground part 2: “Rock ‘n’ Roll βοήθειες”)

 

PART 3: Landstreicher (The Odd Mods, The B-sides)

   "...Πρέπει να ήταν Αύγουστος ’88, εκείνο το γαμημένα ωραιότερο καλοκαίρι της ζωής μου, γιατί έτσι είναι στα ηλιόλουστα και ανέμελα sweet 16. Μόλις είχα επιστρέψει στο Βόλο μέσω Ζυρίχης και Αθήνας από εκπαιδευτικές διακοπές στη Βόρεια Γερμανία. Η ομάδα της πόλης στην Α’ Εθνική, οι πρώτες οργανωμένες έξοδοι στο Τετράγωνο, τη Σανιτάριουμ, το Άτριουμ. Ο πατέρας οδηγεί Πεζό, η μητέρα Ρενό και εγώ ποδήλατο μπαρμπάδικο (“γκαζγκάνες” τα λέγαμε) του ’50. Δεν «παίζανε» πολλά τότε εκεί. ... 

   ...Δεν ήμασταν από την αρχή διαφορετικοί, αλλά φαίνεται πώς είχαμε τις προδιαγραφές ως αιώνια παιδιά του underground, της απόλαυσης της παραφοράς, του ακατέργαστου ερωτικού συνειρμού, της χάρης της αδυναμίας. Με συνέπεια ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα του δαίμονα. Η νεολαία, τότε, άκουγε, όπως προανέφερα, αηδίες: Italodisco,”καρέκλες”, Πωλίνα, Αλέξια και Χαριτοδιπλωμένο, Samurai, Final Countdown. Ή Dio και Iron Maide...

   ...Επιστρέφοντας λοιπόν στην πόλη, λίγο πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο αδελφικός φίλος μου ο Κώστας...μου έδωσε με συνωμοτικό τρόπο, διεστραμμένο, μισότρελο βλέμμα και καβλωμένη κατάνυξη μια κασέτα που είχε αντιγράψει από το δεύτερο πρόγραμμα της κρατικής ραδιοφωνίας. «Ξέχνα όλα τα άλλα», μου είπε. Έκρυβε έναν θησαυρό στα χέρια του, έναν κόσμο που ανοίχτηκε μπροστά μου και με ρούφηξε. Ήταν το point of no return για μένα, η αρχή της γοητείας της αμφισβήτησης. 25 χρόνια μετά, οι 70 δίσκοι έγιναν 5.000, δύο συγκροτήματα και συνεχίζουμε, μια θέση “βετεράνου” στην όποια πιάτσα, μια κουλτούρα μυστική στην οποία ζω και δρω ακόμα, κωδικοί αναγνώρισης, τάλισμαν, ναρκωτικό, ελιξίριο, εξομολογητήριο, εφαρμοσμένη χρονομηχανή, ευλογία και κατάρα - τα δύο τελευταία, οπωσδήποτε...

   ...Η κασέτα- θησαυρός: συνέντευξη των αθηναίων Last Drive μετά από περιοδεία τους στην Ευρώπη, κεραυνοβόλος έρωτας με τη μία. Είχα τον πρώτο δίσκο τους ήδη. Τους ταξινομούσα στα “ανεξάρτητα”. Από το ραδιοθάλαμο της Μεσογείων αυτοί οι ευγενείς αλήτες μου μετέδωσαν τριακόσια χιλιόμετρα μακριά τον ανθεκτικό ιό του underground. Η αγάπη για τους Ντράιβ ήταν το ένα θέμα. Με το “Poison” ξεκολλούσαμε νιπτήρες σε λυκειακά πάρτυς. Εντάξει, κόλλημα λέμε, τουλάχιστον μέχρι τη στροφή τους σε πιο σκληρό, για μένα, ήχο. Μούρες, τους ακούγαμε, θέλαμε να είμαστε σαν αυτούς, heatwave καταστάσεις. Το κύριο ζήτημα ήταν η απάντησή τους στην ερώτηση του δημοσιογράφου, «από πού αντλείτε τις επιρροές σας»…Η λέξη «γκαράζ» που εκστόμισαν, ήχησε μαγικά στο κεφάλι μου. Γκα-ράζ. Τι αστείο είναι αυτό; Γκα-ράζ; Και πώς να το ξεχάσεις; Ό,τι δανείζεται ο έφηβος για να «εξεγερθεί», το χρεώνεται για πάντα...

   ... Άφησα φαβορίτες, άλλαξα τρόπους, ένδυση, ιδεολογία, καταστατικά, έφτιαξα παρέα – συμμορία, βούτηξα στο underground και το παρελθόν. Η δική μου επανάσταση ήταν αυτή. Όλο το χαρτζιλίκι έφευγε σε δίσκους, βιβλία, ταινίες vintage και Pall Mall άφιλτρα (χάσαμε σε υγεία, κερδίσαμε σε αισθαντική φωνή), τα τσιγάρα του γκαραζιέρη που σέβεται τον εαυτό του. 1966 για πάντα...

   ... Τις προάλλες βρήκα τον Χρήστο από τους Last Drive στο La Poderosa, εκεί που ροκάρει τις Πέμπτες. «Μας καταστρέψατε», του πέταξα μεταξύ σοβαρού και αστείου. «Εδώ καταστρέψαμε τους εαυτούς μας, δεν θα καταστρέφαμε τους άλλους», μου απάντησε. Μετά από τόσα χρόνια, μπορώ να διαβεβαιώσω πλέον τον καθένα ότι το έκαναν με χειρουργική ακρίβεια και με σεβασμό...."

   Ολόκληρη η ανάρτηση εδώ (Πέρασμα στο underground, part 3: “Αιώνια παιδιά της παραφοράς”)

(gif taken from iwdrm.tumblr.com & photos via derlandstreicher.wordpress.com)

Rock `N Roll Tales VIII: "Rock in Athens `85"

Written by GUS

   It was 27 years ago today when the ancient Kallimarmaro Panathinaiko Stadium in Athens, home to the first modern Olympic Games of 1896, opened for a two-day hot rock festival, called "Rock in Athens `85". Athens held a series of cultural events, since it was chosen as the first ever European Capital of Culture, and some of the greatest bands were included in the festival's line-up: Telephone, Stranglers, Depeche Mode & Culture Club for the 1st day and Talk Talk, The Cure, Nina Hagen & The Clash for the 2nd.

   Keeping in mind that not many concerts were being held in Greece at the time, people were really thrilled for such a huge event for the era's standards, with Clash being the most anticipated act. An estimated 90.000 people attended the festival in total.

Boy George hit by a stone thrown from the crowd

   The diversity of music styles of the 1st day brought together punks, rockers, new-wavers and pop fans in a surreal mixture of Greeks and tourists with different music backgrounds, which led to tension and conflict between Boy George of Culture Club and part of the audience, when some in the crowd threw bottles and stones at him and he replied that he would show them his ass if he wasn't  such a nice ...lady! Depeche Mode surprised everyone with a performance that definitely helped broaden the electropop fan base in Greece, while The Stranglers had to fight the disadvantages of poor sound and appearing on stage too early in the Athenian summer afternoon, during a particularly hot day. The 1st day was marked by clashes outside the stadium between police and people who tried to invade the concert without tickets, leading to beatings, riots, injuries, fires and chasing in the streets.

photo of Clash in Athens (27/07/1985)

   As for the 2nd day performances, The Cure made an appearance that established them in Greece as post-punk/gothic rock pionners, but the undisputed kings of the 2nd day and the whole festival were The Clash, with a high-energy performance that drove the audience insane, just a few months before their break-up in 1986.

   "Rock in Athens `85", that 2-day music marathon is looked upon as a milestone for concerts in modern history of live events in Greece.

                                                               

    Ήταν σαν σήμερα 27 χρόνια πριν όταν το αρχαίο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο στην Αθήνα, έδρα των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, άνοιξε για ένα διήμερο καυτό φεστιβάλ, με την ονομασία "Rock in Athens `85". Η Αθήνα διοργάνωσε μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων, μια και είχε επιλεγεί ως η πρώτη Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα, και μερικά από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα συμπεριελήφθηκαν στους συμμετέχοντες του φεστιβάλ: Telephone, Stranglers, Depeche Mode & Culture Club για την 1η μέρα και οι Talk Talk, The Cure, Nina Hagen & The Clash  για τη 2η.

   Λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν γινόντουσαν πολλές συναυλίες στην Αθήνα εκείνης της εποχής, το κοινό ήταν πραγματικά ενθουσιασμένο για ένα τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής γεγονός, με τους Clash να είναι η συμμετοχή που αναμενόταν περισσότερο. Υπολογίζεται ότι 90.000 άνθρωποι παρακολούθησαν συνολικά το φεστιβάλ.

   Η ποικιλία των μουσικών ειδών της 1ης μέρας συγκέντρωσε στο κοινό πανκς, ροκάδες, new-wavers και οπαδούς της ποπ σε σε μια σουρεαλιστική ανάμιξη Ελλήνων και τουριστών με διαφορετικά μουσικά υπόβαθρα που οδήγησε σε ένταση και σύγκρουση του Boy George  των Culture Club  με μερίδα του κοινού, όταν κάποιοι από το πλήθος του πέταξαν πέτρες και μπουκάλια και εκείνος τους απάντησε ότι θα τους έδειχνε τον κ*λ* του αν  ο ίδιος δεν ήταν ...μια τόσο ευγενική κυρία! Οι Depeche Mode εξέπληξαν τους πάντες με μια εμφάνιση που σίγουρα συνέβαλε στη διεύρυνση του κοινού της ηλεκτρονικής ποπ στην Ελλάδα, ενώ οι Stranglers χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τα μειονεκτήματα του κακού ήχου και της εμφάνισής τους στη σκηνή πολύ νωρίς σε ένα αθηναϊκό καλοκαιρινό απόγευμα μιας ιδιαίτερα ζεστής μέρας. Η πρώτη μέρα σημαδεύτηκε από συγκρούσεις έξω από το στάδιο ανάμεσα σε αστυνομία και κάποιους που προσπάθησαν να εισέλθουν στη συναυλία χωρίς εισιτήριο, οδηγώντας σε ξύλο, ταραχές, τραυματισμούς, φωτιές και κυνηγητά στους δρόμους.

Cure on stage in "Rock in Athens `85"

   Όσο για τις συμμετοχές της 2ης μέρας, οι Cure με την εμφάνισή τους καθιερώθηκαν στην Ελλάδα ως πρωτοπόροι του μεταπάνκ κινήματος/γοτθικού ροκ, ενώ οι αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες της 2ης μέρας και του φεστιβάλ συνολικά ήταν οι Clash με μια εκρηκτικής ενέργειας εμφάνιση που ξετρέλανε το κοινό, μόλις λίγους μήνες πριν από τη διάλυσή τους το 1986.

  Το "Rock in Athens `85", αυτός ο διήμερος μουσικός μαραθώνιος, θεωρείται ορόσημο ως προς τις συναυλίες στη σύγχρονη Ελληνική ιστορία των ζωντανών εκδηλώσεων.

Αν σας άρεσε αυτή η ανάρτηση, ίσως θα θέλατε να δείτε σχετικές αναρτήσεις, πατώντας στον τίτλο τους:

Rock `N Roll Tales (II): Paul Simonon, The Gun Of Brixton

Rock `N Roll Tales (III): The Stone Roses at Spike Island or The Indie Woodstock of the `90s

 
Puressence: Live in Volos

(photos taken via  multiforums.gr, lifo.gr, musicadecristianos.com, asitoughttobe.com & youtube.com)