Το 1991 είδα την ταινία "Europa" του Lars von Trier στην Αθήνα. Κατευθυνόμενοι στον κινηματογράφο, κύριο θέμα της συζήτησης μας ήταν η απαξιωτική συμπεριφορά του σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ των Κανών, όπου ενοχλημένος έδειξε το μεσαίο δάχτυλο του χεριού του, φεύγοντας με 3 βραβεία από το Φεστιβάλ, αλλά όχι με τον Χρυσό Φοίνικα που ήταν πεπεισμένος ότι του ανήκε.
Δεν ξέρω αν έφταιγε το νεαρό της ηλικίας μου, ήταν όμως μια ταινία που μου προκάλεσε μεγάλο προβληματισμό και σήμερα, 21 χρόνια μετά, παρόλο που πολύ θα ήθελα να την ξαναδώ, δεν το επιχειρώ. Ωστόσο τη θυμάμαι και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος στο σινεμά δεν επικρατούσε το σύνηθες χάος στο κυλικείο, αλλά μια περίεργη βουβαμάρα, πολλοί, δε, ήταν δακρυσμένοι.
Η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται στο ερειπωμένο τοπίο της μεταπολεμικής Γερμανίας του 1945. Ο Λέοπολντ Κέσλερ είναι ένας νεαρός Αμερικανός πολίτης με γερμανικές ρίζες, που ταξιδεύει στην κατεστραμμένη Γερμανία με σκοπό να συμβάλει στην ανοικοδόμηση της. Ένας συγγενής του του βρίσκει εργασία σε ένα από τα τρένα που λίγα χρόνια πριν μετέφεραν Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ερωτεύεται την πλούσια κληρονόμο της σιδηροδρομικής εταιρίας, η οποία ήταν μέλος φιλοναζιστικής οργάνωσης και ανακαλύπτει σκοτεινές και μυστηριώδεις ιστορίες, που τον οδηγούν στον εγκλωβισμό την ψυχής του.
Η ταινία είναι πολύ σκληρή, αλλά με εξαιρετική γοητεία. Οι σκηνές είναι ασπρόμαυρες, αλλά και έγχρωμες και είναι σαν να σε βγάζουν και να σε επανατοποθετούν σε ένα όνειρο. Τα εξαιρετικά ειδικά εφέ, για τα οποία βραβεύτηκε εξάλλου, η σκηνοθετική ματιά του, όχι τόσο ώριμη όπως είναι σήμερα, αλλά ωμή, επιβλητική και με βαθύ σκεπτικιστιμό, σε κάνουν να πιστεύεις ότι είσαι συνοδοιπόρος στο ταξίδι του νεαρού και όχι απλός θεατής της ζωής του.
(photo taken from movieposter.com)
No comments:
Post a Comment