Μικρότερη έγραφα σε fanzines ως ''επίτιμο'' μέλος... Ήμουν κάτι σαν ανταποκρίτρια από το Βορρά. Οι φίλοι που είχαν την έμπνευση να δημιουργήσουν την ερασιτεχνική εφημερίδα έμεναν στην Αθήνα κι εγώ τότε Θεσσαλονίκη. Οι σπουδές μας ήταν σε παρεμφερή αντικείμενα και η αγάπη μας για τη μουσική, την τέχνη και τον κινηματογράφο μεγάλη.
Η πρώτη μου αποστολή ήταν να γράψω για το 37o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Προσκλήσεις (διπλές παρακαλώ) μου είχε εξασφαλίσει ο φίλος μου Π., που γνώριζε έναν εκ των διοργανωτών. Είχα αποφασίσει στο ''άρθρο'' μου να μεταφέρω το κλίμα του Φεστιβάλ, κάποιες ξεχωριστές παρουσίες από τους συμμετέχοντες, κάποιες ηχηρές απουσίες και φυσικά να γράψω ποια διαγωνιζόμενη ταινία κατά την γνώμη μου ήταν η καλύτερη.
Ήταν μια τρελή εβδομάδα. Είχα τέτοιο ενθουσιασμό που αποστήθισα όλο το πρόγραμμα, μέχρι και τα ψιλά γράμματα, παρακολουθούσα όλες τις εκπομπές στα τοπικά κανάλια, άκουγα συγκεκριμένες εκπομπές στο ραδιόφωνο που ήξερα ότι θα έκαναν αναφορές στο γεγονός που η Θεσσαλονίκη τιμούσε και φυσικά πήρα μαζί μου για να με συνοδεύσουν στα ...8ωρα ρεπορτάζ, εναλλάξ όλους τους φίλους που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον. Α, και μέσα στην τσάντα μου είχα κι ένα μικρό μπλοκάκι για να κρατάω σημειώσεις. Τόσο ...επαγγελματίας. Πρέπει βέβαια να εξομολογηθώ ότι στις ταινίες που δε μου άρεσαν ιδιαίτερα καθυστερούσα λίγο περισσότερο στο φουαγιέ. Μάλλον όχι και τόσο επαγγελματίας τελικά....
Επιπλέον, το άρθρο συνοδευόταν από προοπτικό σχέδιο του χώρου που φιλοξενούσε το Φεστιβάλ, για να κάνω επίδειξη του γνωστικού αντικειμένου μου. Μετά από τα παραπάνω, οι εμπνευστές του fanzine πολύ εκτίμησαν την
προσπάθεια μου και μου έδωσαν το ελεύθερο να γράφω για όποιο θέμα ήταν της αρεσκείας μου.
Όλα αυτά συνέβησαν πριν πολλά χρόνια, πάνω από 15. Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να κάνω εντύπωση στον άντρα μου, που θα το διάβαζε και γι` αυτό έβαλα με το παραπάνω τα δυνατά μου.
Δυστυχώς, όσο και αν έψαξα, δε μπόρεσα να βρω κανένα από εκείνα τα τεύχη...
No comments:
Post a Comment