...Friday Night Fever

      Με το κρύωμα να με ταλαιπωρεί και το θερμόμετρο να κοντεύει το 40 η διάθεση μου δεν ήταν ιδιαίτερα καλή, oπότε επιστρατεύτηκαν τα μεγάλα μέσα: ο άντρας μου, προκειμένου να με βοηθήσει να ξεχαστώ, έβαλε σε εφαρμογή το παλιό δοκιμασμένο "κόλπο" του, θυμίζοντάς μου ευχάριστες ιστορίες που κατά καιρούς έχει ακούσει για το ένδοξο κοκέτικο (!) μωρουδιακό παρελθόν μου.

     Η αλήθεια είναι ότι ο μπαμπάς και η μαμά πολύ μας λάτρευαν και μας έκαναν όλα τα χατίρια. Πριν γεννηθεί και ο αδερφός μου, ήμουν το μοναδικό μωρό στη γειτονιά. Υπήρχαν βέβαια και άλλα παιδάκια, αλλά μεγαλύτερα. Οι γονείς μου φρόντιζαν πολύ την εμφάνιση μου  και πέρα από τα παιδικά καταστήματα απ`όπου μου αγόραζαν ρούχα, είχαν και τη κα Μαρία, που μου έραβε φορέματα και deux pieces! Επίσης ήμουν αποδέκτης πολλών δώρων από τους γείτονές μας. Η Πελαγία ήταν μια κοπέλα στο απέναντι διαγώνια σπίτι, που μου έκανε δαντελένια γυακαδάκια για τα βελούδινα φορέματα μου, και η κυρία Βάσω ήταν μια γιαγιά που μου έπλεκε ζακετάκια. Τα δώρα τους τα συνόδευαν πάντα με κοκαλάκια-μαρουδίτσες, που τα είχα μεγάλη αδυναμία. Και φυσικά τα καλύτερα δώρα ήταν από τον παππού και τη γιαγιά, που μου αγόραζαν τα ωραιότερα παλτό.

      Τις καθημερινές τα κουρεμένα καρέ μαλλιά μου τα στόλιζαν με τις μαρουδίτσες, αλλά τα Σάββατα είχαν καθιερώσει την επίσκεψη μου στην κομμώτρια κα Ντίνα για ...φορμάρισμα (με βούρτσα που έφερναν μαζί τους από το σπίτι μας) και στόλισμα με φιόγκο μεγαλύτερο από το κεφάλι μου!

      Επίσης, τότε τις εφημερίδες και τα περιοδικά τα έφερνε στο σπίτι μας ο εφημεριδοπώλης κος Θανάσης. Εγώ βέβαια δεν ήξερα ακόμη να διαβάζω -ήμουν κάτω από πέντε- αλλά το περιοδικό της μαμάς μου δεν υπήρχε περίπτωση να μου το πάρει κανείς από τα χέρια, αν δεν το ξεφύλλιζα πρώτη. Μάλιστα είχα υιοθετήσει και τον τρόπο που κάθονταν η γιαγιά μου. Η γιαγιά, ακόμη και όταν έφτασε σε μεγάλη ηλικία, καθόταν με έναν πολύ κομψό τρόπο: σταύρωνε τα πόδια της, ίσιωνε ελαφρά το κάτω μέρος της φούστας της και τοποθετούσε το αριστερό χέρι από κάτω και το δεξί από επάνω. Τα δικά μου μικρά ποδαράκια, βέβαια, αιωρούνταν στην καρέκλα, αλλά μάλλον πολύ τους άρεσε το θέαμα, διότι έχω πολλές φωτογραφίες με την συγκεκριμένη στάση!

       Πάντως με τις ιστορίες του ένδοξου παρελθόντος κάπως ξεχάστηκα και σταμάτησα τη γκρίνια...

(photo taken from hamomilaki.wordpress.com)